Czy czwarta godzina to już rano, czy jeszcze noc to kwestia dość umowna, zależy też od pory roku, nie twórzmy jednak zagadnienia. Ważne jest, że wtedy jest najciszej na mieście, oraz powietrze jest wtedy najczystsze. Dla wielu to barbarzyńska pora aby wychodzić na spacer, ale dla niektórych idealna. Kaśka na ten przykład nawet nie spaceruje wtedy, tylko biega, to samo też robi według jej zaleceń Zośka Bombka Yakuza, która właśnie szykuje się do swojej pierwszej walki klasycznego boksu Queensberry. Do tej pory tłukła swoje rywalki według reguł innych sportów, które przewidują tylko trzy rundy, ale boks to już dłuższy dystans, który wymaga nieco innych przygotowań.
Ale to nas w tym opowiadaniu akurat nie interesuje. Skupimy się na Malinie, która również lubi wyjścia z domu o tej dość mało cywilizowanej porze. Mieszka na przedmieściu, jak wiemy ze swoją mamą oraz partnerką Mariolką, ale te akurat nie podzielają jej upodobania. Mimo to nie wychodzi sama. Towarzyszy jej zawsze chowaniec, kot Kliker. Co prawda nie jest on systemu miałkun, tak jak Dredek Anity, ale miałkuny nie mają monopolu na chodzenie na spacery ze swoimi opiekun(k)ami. Kiedyś kot Maliny nie miał imienia, bo niby po co? Porządnego sierściucha nie trzeba wołać do michy, bo sam biegnie. Ale gdy Lalka została wiedźmą, to szkoląc go na chowańca przy okazji nauczyła go przychodzenia na odgłos klikera. Więc żeby coś wpisać do książeczki zdrowia kota do rubryki trafiło właśnie to imię. Bo generalnie kocie imiona są dla ludzi, nie dla kotów.
Wróćmy jednak do tematu. Malina kroczyła sobie przed siebie, wybierając moment, kiedy przyspieszy nieco kroku do drobnej przebieżki, co prawda nie takiej na chama, wyczynowej, tylko raczej rekreacyjnego kurcgalopku, gdy nagle coś przykuło jej uwagę. Czy raczej ktoś. Teren był dość nieźle oświetlony, więc nietrudno było dostrzec, że obok pod pobliskim transformatorem siedziała osoba raczej płci żeńskiej. Gdy Malina podeszła bliżej nie rozpoznała bynajmniej wieku, bo kobiety tak już mają, że nie jest to do końca łatwe ostatnimi czasy, ale seniorką by jej nie nazwała. Dupencja siedziała na chodniku oparta o betonowy blok, patrzyła gdzieś, czyli nigdzie i szlochała. Rozmazany makijaż wyglądał dość sexy, ale Lalki takie sprawy akurat niezbyt teraz interesowały. Podeszła bliżej i spytała troskliwym tonem:
- Coś nie tak? Może w czymś pomóc?
- Spierdalaj!
- Aha. Mówisz - masz.
Malina odwróciła się, ale gdy zrobiła dwa kroki usłyszała:
- Przepraszam. Wkurwił mnie chuj jeden taki.
Wiedźma wróciła więc i przykucnęła naprzeciw siedzącej. Z boku ostrożnie podszedł Kliker obwąchując tąże. Malina spytała:
- I kurtkę ci skroił. Tak?
Faktycznie, dziewczyna była dość lekko ubrana, jak na tą porę.
- O, kicia! Jaka fajna!
Ale fajna kicia prychnęła i odsunęła się nieco.
- Chyba mnie nie lubi.
- Alkoholu nie lubi, zapachu. Jak każdy kot. Ale spytałam o coś.
- Z imprezy się zerwałam. Chłopak mnie wkurwił.
- Chłopaki tam mają czasem. Nie wnikam, ale na razie wstań, nie siedź tak na tym betonie. Agniechę sobie przeziębisz.
Dziewczyna wstając uśmiechnęła się nieśmiało.
- Co teraz? Masz fajki?
- Nie palę. Ale moja dziewczyna wapuje elektryka, może ci udzieli.
- Czy to znaczy...
- Tak, to znaczy, że idziemy teraz do mnie. Chyba, że chcesz do domu. Mogę ci zamówić ubera, czy coś w tym guście.
- Nie chcę do domu.
- Czyli idziemy do mnie. Ogarniesz się trochę, ogrzejesz.
Faktycznie, dziewczyna zaczynała lekko dygotać. Długo nie szły, daleko nie było. Gdy weszły do domu, do kuchni Malina oznajmiła:
- Tylko bądźmy cicho, ludzie jeszcze śpią.
- Ludzie?
- No, moja mama, Miolka...
- Aha, Miolka to twoja...
- Tak, moja osobista narzeczona. Zrobię ci herbaty. Jaką chcesz? Zwykłą, zieloną, owocową jakąś? Dam ci malinową, lubisz?
- No.
- I narzuć to na siebie. Piec się włączy dopiero o szóstej.
Malina podała nieznajomej grubą wełnianą podomkę.
- Fajnie tu u ciebie. Przytulnie.
Dziewczyna rozglądała się dookoła podziwiając pęki suszących się ziół rozwieszonych po ścianach. Wtedy Malina spytała:
- Masz jakieś imię? Musimy się jakoś komunikować, więc...
- Kiki. Ale to nie jest od Kikimory. Kiki mam w papierach.
- Tak, czy owak magiczne imię. Jak z anime. Bardzo fajne zresztą. Ja jestem Malina, dla psiapsiek Lalka. Pewnie chcesz do kibla?
- No. Za chwilę, tylko się napiję.
Malina wyszła z kuchni, po czym wróciła niosąc dwa ręczniki.
- Jak, lepiej? Cieplej?
- Lepiej. Ale kiedy będzie dobrze?
Obie zaśmiały się ze znanego dowcipu, po czym Lalka oznajmiła:
- Słuchaj Kiki. Tu jest wolny dom, możesz wyjść kiedy chcesz, nikt nie trzyma, ale ja mam lepszy plan dla ciebie. Pokażę ci łazienkę oraz miejscówkę, gdzie się trochę prześpisz, gdy zrobisz to, co się zwykle robi w łazience. A potem zobaczymy.
Ale to nas w tym opowiadaniu akurat nie interesuje. Skupimy się na Malinie, która również lubi wyjścia z domu o tej dość mało cywilizowanej porze. Mieszka na przedmieściu, jak wiemy ze swoją mamą oraz partnerką Mariolką, ale te akurat nie podzielają jej upodobania. Mimo to nie wychodzi sama. Towarzyszy jej zawsze chowaniec, kot Kliker. Co prawda nie jest on systemu miałkun, tak jak Dredek Anity, ale miałkuny nie mają monopolu na chodzenie na spacery ze swoimi opiekun(k)ami. Kiedyś kot Maliny nie miał imienia, bo niby po co? Porządnego sierściucha nie trzeba wołać do michy, bo sam biegnie. Ale gdy Lalka została wiedźmą, to szkoląc go na chowańca przy okazji nauczyła go przychodzenia na odgłos klikera. Więc żeby coś wpisać do książeczki zdrowia kota do rubryki trafiło właśnie to imię. Bo generalnie kocie imiona są dla ludzi, nie dla kotów.
Wróćmy jednak do tematu. Malina kroczyła sobie przed siebie, wybierając moment, kiedy przyspieszy nieco kroku do drobnej przebieżki, co prawda nie takiej na chama, wyczynowej, tylko raczej rekreacyjnego kurcgalopku, gdy nagle coś przykuło jej uwagę. Czy raczej ktoś. Teren był dość nieźle oświetlony, więc nietrudno było dostrzec, że obok pod pobliskim transformatorem siedziała osoba raczej płci żeńskiej. Gdy Malina podeszła bliżej nie rozpoznała bynajmniej wieku, bo kobiety tak już mają, że nie jest to do końca łatwe ostatnimi czasy, ale seniorką by jej nie nazwała. Dupencja siedziała na chodniku oparta o betonowy blok, patrzyła gdzieś, czyli nigdzie i szlochała. Rozmazany makijaż wyglądał dość sexy, ale Lalki takie sprawy akurat niezbyt teraz interesowały. Podeszła bliżej i spytała troskliwym tonem:
- Coś nie tak? Może w czymś pomóc?
- Spierdalaj!
- Aha. Mówisz - masz.
Malina odwróciła się, ale gdy zrobiła dwa kroki usłyszała:
- Przepraszam. Wkurwił mnie chuj jeden taki.
Wiedźma wróciła więc i przykucnęła naprzeciw siedzącej. Z boku ostrożnie podszedł Kliker obwąchując tąże. Malina spytała:
- I kurtkę ci skroił. Tak?
Faktycznie, dziewczyna była dość lekko ubrana, jak na tą porę.
- O, kicia! Jaka fajna!
Ale fajna kicia prychnęła i odsunęła się nieco.
- Chyba mnie nie lubi.
- Alkoholu nie lubi, zapachu. Jak każdy kot. Ale spytałam o coś.
- Z imprezy się zerwałam. Chłopak mnie wkurwił.
- Chłopaki tam mają czasem. Nie wnikam, ale na razie wstań, nie siedź tak na tym betonie. Agniechę sobie przeziębisz.
Dziewczyna wstając uśmiechnęła się nieśmiało.
- Co teraz? Masz fajki?
- Nie palę. Ale moja dziewczyna wapuje elektryka, może ci udzieli.
- Czy to znaczy...
- Tak, to znaczy, że idziemy teraz do mnie. Chyba, że chcesz do domu. Mogę ci zamówić ubera, czy coś w tym guście.
- Nie chcę do domu.
- Czyli idziemy do mnie. Ogarniesz się trochę, ogrzejesz.
Faktycznie, dziewczyna zaczynała lekko dygotać. Długo nie szły, daleko nie było. Gdy weszły do domu, do kuchni Malina oznajmiła:
- Tylko bądźmy cicho, ludzie jeszcze śpią.
- Ludzie?
- No, moja mama, Miolka...
- Aha, Miolka to twoja...
- Tak, moja osobista narzeczona. Zrobię ci herbaty. Jaką chcesz? Zwykłą, zieloną, owocową jakąś? Dam ci malinową, lubisz?
- No.
- I narzuć to na siebie. Piec się włączy dopiero o szóstej.
Malina podała nieznajomej grubą wełnianą podomkę.
- Fajnie tu u ciebie. Przytulnie.
Dziewczyna rozglądała się dookoła podziwiając pęki suszących się ziół rozwieszonych po ścianach. Wtedy Malina spytała:
- Masz jakieś imię? Musimy się jakoś komunikować, więc...
- Kiki. Ale to nie jest od Kikimory. Kiki mam w papierach.
- Tak, czy owak magiczne imię. Jak z anime. Bardzo fajne zresztą. Ja jestem Malina, dla psiapsiek Lalka. Pewnie chcesz do kibla?
- No. Za chwilę, tylko się napiję.
Malina wyszła z kuchni, po czym wróciła niosąc dwa ręczniki.
- Jak, lepiej? Cieplej?
- Lepiej. Ale kiedy będzie dobrze?
Obie zaśmiały się ze znanego dowcipu, po czym Lalka oznajmiła:
- Słuchaj Kiki. Tu jest wolny dom, możesz wyjść kiedy chcesz, nikt nie trzyma, ale ja mam lepszy plan dla ciebie. Pokażę ci łazienkę oraz miejscówkę, gdzie się trochę prześpisz, gdy zrobisz to, co się zwykle robi w łazience. A potem zobaczymy.
- Nie wiem, czy usnę, mefy trochę brałam.
- Poradzimy sobie, dam ci coś na to.
- Czemu mi to robisz? Przecież wcale mnie nie znasz.
- Nie rób problemów z niczego. Plan pasuje?
- Pasuje.
- To tyle na razie wystarczy. Pogadamy jak się poskładasz.
Gdy kilka minut później Malina pakowała się do łóżka Mariolka robiła wrażenie słodko śpiącej, ale gdy tylko zgasła lampka spytała nagle sennym głosem:
- Mamy gościa?
- Śpij. Noc jest jeszcze.
Choć Miolka nie była czarownicą, nie miała mocy, to słuch miała niczym serwalica w rui i nic w tym domu nie działo się bez jej wiedzy. Nie było innej opcji.
CDN
- Czemu mi to robisz? Przecież wcale mnie nie znasz.
- Nie rób problemów z niczego. Plan pasuje?
- Pasuje.
- To tyle na razie wystarczy. Pogadamy jak się poskładasz.
Gdy kilka minut później Malina pakowała się do łóżka Mariolka robiła wrażenie słodko śpiącej, ale gdy tylko zgasła lampka spytała nagle sennym głosem:
- Mamy gościa?
- Śpij. Noc jest jeszcze.
Choć Miolka nie była czarownicą, nie miała mocy, to słuch miała niczym serwalica w rui i nic w tym domu nie działo się bez jej wiedzy. Nie było innej opcji.
CDN
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz