ŁAPAJ ZŁODZIEJA /3/2/

Trzeba zacząć od tego, że Roxy bardzo, bardzo mocno przesadziła ze swoją wizją gromadnej frekwencji na tym sabacie. Przede wszystkim nie pojawiła się żadna zawodowa wiedźma, ani z Gildii, ani cichodajka, jak nazywają ten typ gildianki. Niestety, mimo upływu wielu lat Ruda nie jest zbyt lubiana wśród nich, choć dawno już zapomniano dlaczego tak jest. Więc żadna jej alarmu nie potraktowała zbyt poważnie. Gdyby ten spęd zwołała Anita, to mogłoby być całkiem inaczej. Ona jednak, jak wiemy, ma chwilowo swoje sprawy na głowie, czy raczej na łonie, więc daleka jest od zwoływania nawet kwartetu do brydża, czy też trójki do skata. Tak więc na miejscu nie zebrała się nawet ekipa wystarczająco liczna do rozegrania poważnego meczu rugby, aczkolwiek większa niż do szczypiorniaka. Do regularnej gały, takiej po ludzku mogłyby się bowiem śmiało przymierzyć. Ale trzeba też przyznać, że skrajny ostracyzm wobec Shiagu, o którym wspomniała Kaśka też miał coś na rzeczy. Część przybyłych czarownic, tych nieco młodszych, pojęcia nie miała ciapatego, co ma się tu dziać, o co się w ogóle rozchodzi. Za to trójce naszych wiedźm dupy trochę ostygły, zaś głowy zeszły na nieco niższy poziom psychopatii podczas jazdy na miejsce zbiórki. Więc gdy już skład całej ekipy zaczął się nieco ustalać, konstytuować, padły kluczowe pytania:
- Co teraz? Jak się bawimy? Kogo bić?
Niejaka Cizia, chyba najmłodsza z zebranych, wiekowo tak mniej więcej pomiędzy Malą oraz znaną nam już, lecz nieobecną tu Różą, bardzo zdolna wiedźmulka zresztą spytała rzeczowo:
- Będzie Ciocia Lala?
- A co? Nie masz jeszcze autografu? Ja jestem trzecia po niej, więc mogę ci dać swój zapasowy umklajder z dedykacją. Na razie ci musi wystarczyć, bo Ciocia Lala wyjechała. Jak to Ciocia Lala. Lubi wyjeżdżać często gęsto.
- Dokąd?
- Do Huchli. Po magiczny korek do dupy. Ciocia Lala nikomu się nie opowiada, więc zmarnowałaś nieco buzi na to pytanie. Oszczędzaj ją lepiej wiesz do czego. 
- Do czego?
- Ujujuj. Wczesna Malina. Jak przyjedzie Ciocia Lala, to ci powie do czego. Ja wiem, ale ja jestem ruda, wredna, złośliwa zdzira, więc ci nie powiem. 
Cała grupka nagle wzięła zarechotała, zaś bojowy nastrój nieco zapomniał, że w ogóle miał tu być. Nawet Kaśka, jak dotąd najpoważniejsza tym nastrojem chichotała niczym chochlik nad świeżym bykiem zecerskim. Nagle Roxy spoważniała:
- No, dobrze siostry. Cizia, syp krąg, najmłodsza jesteś, a my chwilę pogadajmy. Gleba już ogrzmiała, można siadać pełną buzią, wilk nam niegroźny.
- W dupę jeszcze chłodno.
Pisnęła któraś z też nienajstarszych.
- To sobie pod nią dogrzmij.
Starsze wiedźmy, doświadczone już sabatami na starym lotnisku dzierżyły pod pachami poduszki lub stołki wędkarskie, więc po prostu mościły się po cichu, gdzie każdej pasowało.
Tu powtórzmy, tak osobno, dla ewentualnych kompletnych idiotów. Sabat czarownic nie polega ani trochę na żadnym bieganiu wew kółko, do tego jeszcze na golasa. Takie rzeczy tylko w bajkach dla antyszczepionkowców. Sabat to wspólne czary, przeważnie na spokojnie. Ale najpierw trzeba obgadać sprawę. To są naprawdę poważne rzeczy. Na Ziele przychodzi czas, gdy już przyjdzie. 
Malina od razu ciuknęła Roxy w żebra:
- Trzeba je wprowadzić, połowa naprawdę nie wie, co to jest Shiagu. Opowiedz im to wszystko.
- Kurwa, to robota dla Anity, nie dla mnie.
- No, właśnie, co u Anity, jak się czuje?
Spytała nagle sadowiąca się obok kobieta imieniem Mila, piękna jak każda czarownica, z szalenie miłym, łagodnym wyrazem pysia. Który niejednego już zmylił zresztą, bo ta pani jest specyną od rzucania takich klątw, że moc truchleje, klękajcie narody. Ale to już zupełnie inna historia.
- Nitka ma się dobrze. Trochę marudzi, ale tak podobno ma każda. Za dwa miesiące będziemy wszystkie miały nową, śliczną, pachnącą siostrzyczkę. Chyba, że narżnie w pampersa, takie bąki tak już mają w tym wieku. Ale może o tym później. To teraz tak...
W tym momencie Roxy siąknęła nosem, chrząknęła, odkałsnęła, podrapała się po łonie, po czym niczym Anita wzięła głeboki oddech i zaczęła wykład na temat Shiagu. Dla tych wiedźm, które wiedzą mniej, żeby wiedziały więcej. Na koniec Roxy spytała:
- No, i co druhny Boruchny? Co z tym robimy? Bo to nie jest tylko mój osobisty problem. Myśmy we trzy chciały najpierw utłuc, ale po drodze trochę nam jakby puściło.
Spojrzała na najmłodzą wiedźmę:
- Cizia! Fabrycznie najnowsza z nas, nie prześmigana jeszcze za bardzo. Co ty na to wszystko? Słuchamy uważnie, teraz już na poważnie. Każdy głos się liczy, cipa jest cipa.
- Zajebać i chuj!
To wtrąciła z boku Mila, ta milusia, która tuż przed wykładem pytała o Anitę. Ale Ruda uciszyła ją gestem dłoni i dodała:
- Czekaj chwilę. Kwiat narodu przodem.
Zanim jednak kwiat narodu się odezwał, do uszu wszystkich doszedł głuchy łomot silnika motocyklowego potężniejący chwila za chwilą. Kaśka rzuciła szybko:
- Chyba mamy nową dupę na sabacie, nawet wiem czyją. Huk tego kombajnu jest nie do podrobienia. Sama w końcu wybierałam.
To prawda. Przy zakupie tego motoru Kaśka dołożyła nie tylko swój udział finansowy, lecz jeszcze swoje zdanie, decydujące zresztą. Zaś sam motor zatrzymał się obok innych, stojących nieopodal aut, po czym po chwili przy zgromadzonych pojawiła się Mala. Roześmiana całą sobą, bo bardzo jej się podobał pomysł na który ostatnio wpadła.
- To jednak? Chodź tu do nas.
Siedząca na glebie Malina wyciągnęła do niej rękę. Ale Mala zignorowała to. Weszła wśród siedzące wiedźmy i oświadczyła:
- Siostry! Nikogo nie trzeba zabijać. Jest sposób.
CZYLI BĘDZIE JESZCZE EPILOG

ŁAPAJ ZŁODZIEJA /2/2/

- Więc... Wyrwiemy chwasta. Po prostu.
Zapadła cisza. Krótka, bo przerwała ją Kaśka:
- No! Brawo Lalka! Lubię prace growerskie. Wchodzę w to.
Anita i Roxy spojrzały na siebie, po czym ta druga podsumowała:
- Zajebiście. Do ujebania kogoś Kaśka zawsze pierwsza.
- Przecież wiesz, że ja tylko nie lubię chamstwa.
W tym momencie do piłki dorwała się Mala:
- Przepraszam, siostry, o czym wy teraz mówicie?
- To chyba jasne, o czym. Tak?
Malina wyraźnie miała umysł na wojennej ścieżce. Oczy jej płonęły dziwnym, psychopatycznym blaskiem. Nie wiedzieć zresztą czemu, bo Lalka była raczej łagodną osobą. Oprócz momentów, gdy jej odbijało, słusznie zresztą. Kaśka miała minę nieprzeniknioną, za to oczy zionęły szlachtuzem. Jeszcze ciekawiej wyglądało oblicze Roxy. Takie zwykle miewała tuż przed sesją uprawiania miłości, szczególnie gdy miała ochotę na sadomaso. Ale wyrażało jeszcze coś, co jej Miśka na pewno nie zachęciłoby do zabawy. Za to Anita patrzyła na Malę, bardzo wyczekująco jakby, jednak zza woalki pewnego zblazowania, które od jakiegoś już czasu dominowało jej mimikę. Mala, zwykle tak pewna siebie, zwłaszcza wśród swoich sióstr, tym razem robiła wrażenie nieco zagubionej.
- Znaczy, co chcecie zrobić?
- Pójść z nią do muzeum uprawy kartofli, potem do opery na kebab.
To rzuciła Roxy, zaś oczy Kaśki nabrały koloru mrożonego ołowiu. Zaś Malina przybrała swoją ulubioną minę słodkiej idiotki, lecz nie do końca jak Barbie, tylko niczym Tiffany, narzeczona niejakiego Chucky. Mala jest za mądra, żeby tego wszystkiego nie pojąć, więc od razu sypnęła:
- Nie zgadzam się. Nitka powiedz im coś.
Anita rozkładając ręce odparła:
- Coś.
- Kurwa! Jesteś szefową, głową kowenu.
- Chwilowo tylko brzuchem, do tego bez prawa weta.
Zimno wycedziła Roxy dodając jeszcze:
- Jesteś przegłosowana. Nie znamy twojego wniosku, ale jaki by nie był, to wiesz, co nim sobie możesz. A my to zrobimy bez ciebie, damy radę. Jutro miał być tylko skromny, ćwiczebny sabat. To nie będzie. Za to będzie tłoczno.
Ruda pomachała telefonem kontynuując:
- Kwestia godziny i zamelduje się więcej sióstr z okolicy, niż na innych dużych sabatach na których byłaś. Nie musisz być obecna, nie będzie focha.
- U Anity?
- No coś ty? Gdzie? Na starym lotnisku, tam gdzie wiesz.
- Ale to tylko kradzież, nie trzeba jej zabijać.
- Nie tylko. Shiagu mają o wiele, wiele grubiej za uszami, dlatego się je tępi jak kuropiatki. Zero litości. Zero zer.
- Jak co?
- Kuropiatki wytępiono wiele wieków temu, możesz nie wiedzieć. 
Wtrąciła Anita, po czym dodała:
- No, ale skoro pojawiła się Shiagu, ponoć już niebyła, to nie można wykluczyć powrotu kuropiatek. I teraz tak. Naprawdę nie musisz ty w tym brać udziału. Ja akurat nie mogę, bo wiesz, że do porodu nie mogę. Ale nie wierzę, żeby Ciocia Lala cię nie uprzedzała, że jak wchodzisz w czary, to możesz kiedyś mieć trupa na koncie. Właśnie dlatego moja siostra Pati nie weszła piętnaście lat temu, została świadomą kryptą.
- O paru waszych trupach coś tam wiem.
Kaśka nagle rozpogodziła się:
- Mój nie jest tajemnicą. Broniłam siebie i odegrałam się za Roxy.
- O pewnym drugim też wiem. Ruda, Malinka, Kasia... Naprawdę wiem, jak zginęła Pamala. Miałam nigdy się nie dowiedzieć, ale ja naprawdę nie mam o to focha. Kocham was za to też. Matka sratka. Kawał kurwy nie matka. Za to mam cudowne siostry.
Nastąpiła cisza, taka bardziej niezwykła, bo wypełniała ją jedna, wielka konsternacyjność. Cztery czarownice patrzyły na siebie bardzo dynamicznie, wciąż zmieniając obiekty do patrzenia. Po czym Roxy stwierdziła:
- Ciocia Lala nie ma długiego ozora.
- Nie Ciocia Lala. Poznałam kilka sióstr, które były na pogrzebie mamy Nity i Pati. Coś mi tam wspomniały o wybuchającym aucie. Połączyłam kropki. To wszystko.
Znowu cisza. Wreszcie Anita westchnęła:
- Każde majtki tak mają, że czasem spadają same.
Wtedy nagle odezwała się Malina:
- A właściwie dlaczego w witchnecie nie ma żadnej wzmianki na temat tych Shiagu? Nawet na stronkach zawodowych nic nie ma. Przecież im najbardziej powinno zależeć na dobrej opinii o nas wszystkich, o siostrach, więc...
- Bezmoce nie używają witchnetu, nie mają tam wjazdu. Ale faktycznie, ten ostracyzm poszedł chyba za daleko. Efekt jest taki, że młodsze pojęcia nie mają, tak jak my nie miałyśmy, że takie coś może istnieć. Możesz zacząć to naprawiać. Przecież gęsto się tam produkujesz. Machniesz jedną notkę, drugą...
Odpowiedziała jej Kaśka, na co Lalka odparła:
- A żebyś wiedziała. Od soboty zaczynam, mam już pomysła.
Następnego dnia cała piątka zebrała się u Anity. Wielki sabat anty Shiagu miał mieć miejsce dopiero o północy na starym lotnisku, ale trzeba było jeszcze zajrzeć do szklanej kuli, żeby namierzyć wyklętą wiedźmę. Co prawda Mala oświadczyła, że nie wchodzi, przyjechała jednak też, żeby się pouczyć obsługi tego sprzętu. Zanim jednak zaczęły, to nagle Kaśka spytała:
- Właściwie to ile sióstr potrzeba, żeby zabić jedną?
Odpowiedziała jej Roxy:
- Pamala próbowała zabić Nitkę sama.
- I o piczy włos by się jej to udało.
Wtrąciła Anita.
- Tak, tylko w jakiej ty byłaś wtedy formie? Cień dupy, opary mocy. Ale jakby nie było, Pamala choć była głupsza od głupieja, to kawał swojej mocy jednak miała. Jednak tak ogólnie, to musi się dogadać kilka, żeby załatwić jedną. Jedna na jedną to zawsze jest wojna na wyniszczenie, zwykle zakończona jakimś remisem ze wskazaniem. Po czym obie strony bardzo długo dochodzą do siebie. To nie są pieszczoty tajskiego boksu.
Ruda przerwała na chwilę, po czym dodała:
- Tylko żeby nie było. Powtarzam tylko to, co wiem od Cioci Lali. Kiedyś jej zadawałam podobne pytania. No dobrze, Żanetki. Do roboty? Nita, przynieszesz to swoje cacko?
Już po chwili na stole salonu leżała szklana kula. Anita w celach edukacyjnych udostępniła ją wszystkim poprzedziwszy to krótką instrukcją wstępną.
- No, teraz próbujcie same. Każda po kolei.
Próbowały, każda po kolei, wreszcie Kaśce się udało:
- Mam ją. I chyba mam coś więcej. Mam lokalizację.
Szklana kula nie lokalizuje namierzanej osoby, ale nieraz można się zorientować po detalach otoczenia, gdzie ona jest.
- Co więcej, to jest bardzo logiczna lokalizacja. Jak myślicie, gdzie taka swołocz może się chować w tym mieście? To nie jest trudna zagadka, Grażynki moje ozdobne.
Pierwsza odezwała się Mala:
- Bajoro?
- Brawojasiu. Dokładnie tak.
- Jesteś pewna?
- Znam swoją dzielnicę. Poznaję te obiekty.
- Mogę?
- No.
Wszystkie po kolei zaglądały do kuli...
Ja świetnie wiemy, pamiętamy, dzielnica Kaśki od kilku lat już nie jest zakazaną. Bardzo się ucywilizowała. Ale pozostał jeden wyjątek na jej skraju zwany popularnie Bajorem. To jest naprawdę złe miejsce pełne mętów, szumowin, podłych ludzi. Tam nie wchodzi zwykła, krawężnikowa policja, lecz co najmniej cały pluton specjalny specjalnie wyposażony. Tam nie wchodzi nawet Kaśka, dla której cała dzielnica jest jak własny pokój. Nie dlatego, że się boi, bo Kaśka niczego się nie boi. Po prostu nie ma żadnego interesu, żeby tam wchodzić. I tyle.
Tak naprawdę, żeby rzucić skuteczną klątwę wiedźmie nie jest potrzebna lokalizacja celu. Aczkolwiek nie zaszkodzi, bo nikt nie wiedział tak naprawdę, jak mocna jest Shiagu, którą przeznaczono do likwidacji. Zaś co do likwidacji, to Mala jeszcze spróbowała:
- Siostry... A czy nie wystarczyłoby ją po prostu wygnać z miasta? Tak upieprzyć życie, żeby się stąd sama wyniosła?
Spojrzenia pozostałej czwórki nie były przyjazne dla tego pomysłu. Nawet Anita, której udział w całym projekcie był wykluczony nie patrzyła tak, jakby chciała Mala. Do tego powiedziała:
- Maleczko, kochanie. Rozumiem, że wiesz, czego teraz masz nie zrobić? To naprawdę nie miałoby sensu, zaufaj mi.
- Wiem. Mam bardzo, bardzo ładnie nie prosić.
Mala westchnęła i dodała:
- Wiecie co? Chyba już sobie pojadę do domu. Pouczę się jeszcze do egzaminów. Do sesji mam jeszcze trochę czasu, ale...
- Tak, wiemy, robisz dwa lata w jeden rok.
Odparła Malina, na co Mala skromnie spuściła wzrok.
- Trochę byłam zajęta ostatnio, więc więcej nie da rady.
Gdy Turbi wyszła z domu Anity i wsiadła na motocykl, jakoś długo nie odpalała maszyny. Zamyśliła się, czy też zagapiła, tego akurat nigdy nie wiadomo z kobietami. Wreszcie jednak ruszyła. Gdy dotarła do domu zdjęła kombinezon, usiadła na łóżku i znowu powtórzyła ta samą czynność mózgu. Jej chowaniec, wąż zbożowy Kacperek wpełznął jej na nogę, po czym wspiął się wyżej plasując za dekoltem bluzki. Czas mijał. Wreszcie Mala wstała, poszła na chwilę do łazienki, zaś gdy wyszła włożyła kombinezon i siegnęła po kask. Po czym oznajmiła cicho do swojego dekoltu:
- No, Kacperku. Jedziemy na wycieczkę.
BĘDZIE JESZCZE COŚ DALEJ

ŁAPAJ ZŁODZIEJA /1/2/

Tego czwartku do Pleciugi pierwsza przyszła Mala. To wiedziały na pewno Anita i Roxy, które razem tam weszły nieco później. Nie wiedziały już tego jednak Malina i Kaśka, które przyszły jeszcze później, ale trudno powiedzieć, czy je to w ogóle interesowało. Za to wszystkie wiedziały na pewno, że Turbi nie siedzi przy tym stoliku, co zawsze, tylko przy innym. Oraz rozmawia z jakąś paniusią też tam siedzącą. Aczkolwiek co do Roxy sprawa jest dyskusyjna, bo była bardzo zajęta opowiadaniem Nicie, co ostatnio jej zrobił Misiek oraz co też ona zrobiła jemu. Relację przerwało dopiero nadejście Maliny i Kaśki. Zaś po chwili pani Reni z chyba dość niegłupim pytaniem, co podać? Bo choć wiedźmy zawsze zamawiały to samo, to nic na tym świecie pewne nie jest. Potem wszystkie cztery patrzyły zaciekawione tam, gdzie siedziała Mala, zapewne intrygowało je, co ona tam robi. Nawet Anitę, która miała już wiele rzeczy dosyć pod koniec siódmego miesiąca ciąży, więc niewiele ją intrygowało. Może więc patrzyła tam tylko tak dla sportu, czy może dla towarzystwa? Choć niewykluczone jest, że żadnej nic nie intrygowało, tylko patrzyły tam tylko dlatego, że lubiły patrzeć na Malę. Bo kto nie lubi? Mala jest zaiste bardzo ładną dupeczką, więc wszyscy na nią patrzą, gdy tylko mają ku temu jakąś sposobność.

Wreszcie jednak się napatrzyły, Mala zaś nagadała z oną paniusią, po czym przyszła do tego stolika, co trzeba, lecz jakby mniej roześmiana całą sobą. Cała siedząca czwórka nadstawiła policzki do powitalnego polizania, także Kaśka, mimo że godzinę wcześniej widziały się w pracy. Zaś gdy Mala się rozmościła na krzesełku zagaiła tak oto do tej czwórki:

- No, to już chyba wszystko wiem.

Pierwsza zareagowała Ruda:

- Wiedźma wie. A co jest to wszystko?

- Mam mnemofotkę i sygnaturę zaklęcia. Dziwna jakaś.

Anita spojrzała na nią jakby nieco zmęczonym wzrokiem.

- Możesz jaśniej? Bo jedna wiedźma ostatnio niewiele wie.

- Całość, czy puentę?

- Puentę, ale po zwięzłym wstępie.

To rzuciła Kaśka, zaś Malina dodała:

- No.

- Bo ja zapłaciłam tej pani za kawę.

Po czym Mala zamilkła, więc Roxy odparła szybko:

- No, tośmy się kurwa dowiedziały ważnych rzeczy.

- Gryzoń, nie przerywaj jej.

Wtrąciła Malina, ale Ruda zaprotestowała:

- Przecież ona nic nie mówi.

- Organizuje resztę wypowiedzi.

- Tak długo? To nie w jej stylu.

- Może na chwilę zmieniła styl?

Wtedy odezwała się Mala:

- Jak mi nie dacie mówić, to niczego się nie dowiecie.

- To mów!

- Już, już. Musiałam jeden taki wątek sobie ogarnąć. Więc tą panią okradziono, więc nie miała na kawę, na zapłacenie. Płakała, więc jej pomogłam. Fajnie jest pomagać.

- Cała Mala, cała ona.

Mruknęła Malina, po czym spytała:

- To jak ona tak na tą kawę przyszła? Na sępa, bez kasy?

- Bo się zorientowała dopiero przy płaceniu, że nie ma. Ale już wiadomo, kto jej to skubnął. Jedna nasza siostra. Mówię puentę, potem powiem jak to się stało. Na razie nie ma to znaczenia.

- Ile tego było?

Spytała rzeczowo Roxy.

- W chuj. Gotówka, karta, telefon. Ale już zdążyła zastrzec sobie konto z mojego. Więc tylko chyba trochę gotówki, parę setek.

- Parę setek to trochę? Dla niej chyba nie za bardzo, jeśli strzeliła w bek. Ja bym nie beczała za żadną kasą.

Skomentowała Kaśka, ale Roxy skomentowała ten komentarz:

- Bo prawdziwe Kasie nie płaczą. Za to ja płaczę czasami jak się rucham. Na przykład wtedy, jak na przykład...

- Wiewióra, zamknij się!

Syknęła Anita dodając:

- O kradzeniu jest, nie o twoim ruchaniu teraz.

Turbinka spojrzała z wdzięcznością mówiąc:

- Dziękuję Niteczko. To od słowa do słowa dowiedziałam się od tej pani, że stało się to dość niedawno. Znaczy sama się domyśliłam, bo zaklęcie jeszcze nie wywietrzało do końca, dlatego zdążyłam złapać sygnaturę. Od pani zaś mnemofotkę.

- Pokaż.

Mala uniosła się z krzesełka i dotknęła głową głowy Roxy. Zaś ta od razu się skrzywiła mówiąc wszem i wobec:

- O kurwa!

- Nie, czemu? Nawet ładna babka.

- Nie o babkę chodzi, tylko o sygnaturę.

Ruda pochyliła się w stronę Anity, a gdy zetknęły się głowami ta również się skrzywiła mówiąc też wszem i wobec:

- Ujujuj... Rzeczywiście o kurwa. Grube.

Wtedy odezwała się Malina:

- Czy my i Kasia też możemy prosić ten przekaz? Bo siedzimy jak te picze głupie, deprywacja danych nas uwiera w poślady.

Gdy Mala spełniła tą prośbę odezwała się Kaśka:

- Dupa jak dupa, ale o co chodzi z tą całą sygnaturą? Dla mnie wszystkie są jakieś dziwne, nawet moja własna. Anitko, możesz?

- Twoja sygnatura pochodzi od mojej, a moja od Ciociolalowej. Kiedyś ci tłumaczyłam, jak to wszystko działa. Za to dziwność to kwestia gustu.

- A co w tej jest nie tak, że was wzdrygło?

- Bo to jest Shiagu, wyjątkowe paskudztwo.

- Czarownice złodziejki.

Dorzuciła Roxy i zakontynuowała:

- Naprawdę chujowa linia przekazu nauki magii.

- Możesz więcej?

- Mogę. Ale najpierw zacznę tak, że się zapytam. Czy wiesz, jak najłatwiej zarabiać czarami na życie? To takie proste, prostsze niż sikanie. Rzucasz szybki urok na frajera, po czym sam ci oddaje portfel. Wpadało ci to Kasiu kiedyś do głowy?

- Wpadać wpadało, ale nigdy tego nie robiłam.

- Bo my tego nie robimy, większość sióstr tego nie robi. Trzeba mieć ambicję. Ale są też takie, które to robią. To jest ich sposób na jedzonko i całą resztę.

- Ja tak robiłam.

Wtrąciła Mala kontynuując.

- Zanim was poznałam. Jak przyjechałyśmy z ma... Z Pamalą do miasta, to było marnie z kasą. Ona mnie goniła żebym zarabiała dupą, to ja zamiast tego okradałam bojków. Szybki, prosty urok, po czym dupa takiego była moja. To znaczy jego portfel, nie dupa, metafora taka. Higieniczniej było jakoś tak.

- Maleczko, kochanie, nie musisz się tym już dręczyć.

- Luz. Już się nie dręczę. Kiedyś nie umiałam o tym wszystkim nawet myśleć, ale teraz mam to wszystko przepracowane do spodu. Cały siusiarski okres życia. Pojęcia nie macie, jak ja was wszystkie kocham.

Mala mówiąc to szybko przesunęła się na krzesełku w stronę Maliny i przytuliła do niej. Ta zaś ją objęła mówiąc:

- Mamy, mamy. Ale teraz ja chcę o tych, jak im tam?

- Shiagu.

Anita wzięła głęboki oddech i zaczęła:

- Shiagu to są takie czarownice, jak z moich starych majtek gęś wyścigowa, ogólnie to one nic nie umieją. To Mala już lepiej czarowała zanim do nas przyszła. Ale pewien rodzaj uroków mają opanowane do perfekcji. No, i jakieś klątwy obronne do kompletu, to raczej logiczne. Są bardzo, bardzo wąsko wyspecjalizowane. Oraz odizolowane. Żadna inna siostra nawet na taką nie pierdnie. To wszystko, więcej mi się nie chce o nich mówić.

W tym momencie ożywiła się Malina.

- Ej, bratowa! Oraz ty też Ruda gwiazdo porno! Mentorki nasze najdroższe. Czemu nam, znaczy mnie i Kasi nigdy nic o nich nie mówiłyście podczas szkoleń? 

Piłkę przejęła Roxy:

- Bo ich właściwie nie ma. Taka fama chodziła, że ta linia wygasła. Więc po co strzępić dzioba gadaniem o gównie? A ty Lalka nie obrażaj, dobre? Znaczy wróć, sorry, bzdury gadam. W filmach dla dorosłych granie to żadna ujma. Praca jak inne, wcale nie taka łatwa. Tylko, że z nas wszystkich ty jedynie wypinałaś kiedyś brochę do obiektywu na rozkładówki trzepaków. Tak?

- Nie tak.

To wtrąciła Kaśka dodając:

- Ja też kiedyś wypinałam.

- Yoł! I ja nic o tym nie wiem? Przecież mówimy sobie wszystko, tak? Prawdziwe psiapsie... No?

- Tak i nie tak. Ale zostawmy może na boku filozofię. A o tym po prostu zapomniałam, bo to była tylko jedna sesja. Ale nie do trzepaka, tylko do reklamówki. Poza tym takie fotki to nie jest porno. Ty też nie wiesz, co to jest porno? Bo większość ludzi nie wie, nie ma pojęcia.

- Przepraszam, a co się reklamuje piczką? Wibratory?

- Na przykład biżuterię intymną. No wiesz, kto jak to... Rudzielcu, rozczarowujesz mnie czasami. Ty powinnaś najlepiej się na tym znać. Sama zresztą masz kolczyk na tej swojej nie do zdarcia. Nie widziałam, ale mówiłaś, a ja ci wierzę. Siostro.

- Czekaj! Ale ty przecież nie uznajesz piercingu.

- To były akurat klipsy. Przeważnie takie rzeczy prezentuje się na manekinach z żelu balistycznego. Ale tu akurat był taki pomysł. Na żywą modelkę. A ja wstydzić się nie mam czego. W poprzek nie jest bynajmniej przynajmniej.

- Zaskakujesz mnie Kasiu. Zawsze myślałam, że zbyt za szybko to ty z majtek nie wyskakujesz. Malina owszem, ale ty? A masz kopie fotek? Tylko nie myśl sobie, żem twojej Zuzi ciekawa. Te klipsy mnie zaintrygowały.

- W pewnym sensie dobrze myślałaś, w pewnym sensie źle myślałaś. Jeszcze nie wszystko o mnie wiesz. A kopie mam, znaczy cały folderek taki. Gdzieś tam leży w domu. Mogę przynieść jutro na sabat.

- No? To poproszę. Muszę jak Mala, bardzo, bardzo ładnie?

- Nie jesteś Mala, nie umiesz. Więc nie musisz.

- No, dobrze.

Wtrąciła nagle Anita i spytała od razu:

- Malciu, a właściwie po co ci te dane tej Shiagu?

- Jak to po co? Chcę odzyskać kasę tej pani. Namierzymy babsko twoją szklaną kulą, potem ją dopadniemy, całą zgrają, osaczymy, potem usadzimy, ujajimy...

- Co? Kochanie, zapomnij. Znaczy kuli mogę użyczyć, ale w dalszej akcji ci nie pomogę, nawet bez brzucha bym nie pomogła, bo to jest bardzo zły pomysł. Nikt nigdy nie zobaczył kasy, którą mu skubnęła Shiagu. Takie rzeczy tylko w bajkach fantasy o złych wróżkach i dobrych jędzach. Albo o tym nerdzie w okularach.

Roxy dodała:

- Ja też nie pomogę. Spraw beznadziejnych się nie dotykam. Levate dalocu ludere nescis idiota recede. Odpuść Turbinko, odpuść, to naprawdę nie ma sensu. Nita zdaje się wspominała coś na temat ich klątw obronnych? Możemy cię opancerzyć amuletami, przeżyjesz tą wojnę, nawet paznokcia nie złamiesz, ale grosza nie powąchasz, to masz pewne. Ile tego było?

- Parę setek, mówiłam.

- Parę setek to ja mam przy sobie. Masz i daj tej pani.

Roxy sięgnęła po torebkę.

- Robię to dla ciebie, nie dla niej, żeby nie było.

- No nieeee... Co wy odwalacie teraz? 

Kaśce wyraźnie się to nie podobało.

- Ratujemy równowagę świata.

Nagle do akcji weszła Malina.

- Czekajcie, mam zajebisty pomysł. Skoro dziewczyny coś mówią na poważnie, to jest na poważnie. Więc ty się Młoda ich słuchaj. 

- Puenta Lalka, puenta! Jaki masz ten pomysł?

Spytała Ruda i usłyszała:

- Kasa mnie nie obchodzi. Jest twoja, daj ją komu chcesz, ile chcesz. Byle nie za dużo, bo ci firma splajtuje i ja robotę stracę. Ale mówiłaś też o ratowaniu równowagi świata, więc...

Malina zawiesiła głos, co zirytowało Roxy.

- Zaraz ci jebnę tą torebką.

- Cicho! Więc... Wyrwiemy chwasta. Po prostu.

Zapadła cisza. Krótka, bo przerwała ją Kaśka:

- No! Brawo Lalka! Lubię prace growerskie. Wchodzę w to.

Anita i Roxy spojrzały na siebie, po czym ta druga podsumowała:

- Zajebiście. Do ujebania kogoś Kaśka zawsze pierwsza.

- Przecież wiesz, że ja tylko nie lubię chamstwa.

DOKOŃCZENIE WKRÓTCE POKRÓTCE