JAK FALIBOR ZROBIŁ SOBIE PROBLEM Z NICZEGO

Kilka, może nawet kilkanaście rytmicznych ruchów głową i... I już. Zwykły, standardowy seks, bez żadnych udziwnień. Borek nawet porządnie jeszcze nie otworzył oczu, a miał już zrobiony dzień. Anita chyba też, bo coś tam sobie podśpiewywała z łazienki. Zaś jakąś godzinę później oboje, nafaszerowani poranną kawą... Nie, wróć! Przecież Nita ostatnio nie pije kawy. Nawet herbaty, choć jej psiapsie uważają, że trochę już przegina z tą odstawką kofeiny. Ale ona zwykle wtedy ripostuje ucinając wszelkie dyskusje:
- Mój brzuch, moja sprawa. Howgh.
I ma rację!
Wróćmy jednak do poranka. Otóż po tejże wspomnianej jakiejś godzinie oboje, nafaszerowani pozytywnym vibem jechali dziarsko do firmy budować socjalizm, aby mogli rosnąć w siłę i żyło im się dostatniej. Stop! To taki żart miał być. Tak, czy owak dojechali, po czym równie dziarsko zabrali się do roboty. Każde do swojej, bo jak regularnie, uważnie czytający wiedzą, pracują oni w innych komórkach organizacyjnych. Około pory lunchu spotkali się razem w firmowym bufetobarze. Nie zawsze tak się dzieje, bo nie zawsze im się synchronizują obowiązki służbowe. Poza tym ostatnio Anicie jakoś coraz rzadziej się chce tam schodzić. Budynek firmowy nie ma windy, choć podobno szefowstwo pracuje nad tym. Ale tym razem się jakoś zachciało i zsynchronizowało. Podobno im większy brzuch, tym większa labilność umysłu. A to dopiero szósty miesiąc
Więc tak sobie siedza, jedzą... Jedzą? Znaczy Anita je. Borek tylko dłubie w tych swoich frytkach belgijskich z krewetkami, czy też krewetkach z frytkami belgijskimi, jedzeniem ich jakoś to trudno nazwać. Nita to widzi, ma podzielną uwagę.
- Słodziak, nie jesteś głodny? Ja to chętnie przejmę.
Borek bez słowa podsuwa jej swój talerz. Patrzy gdzieś, czyli nigdzie. Ale Anita nie patrzy. Znaczy nie patrzy nigdzie, tylko na to co ma na swoim talerzu oraz przy okazji zerka na swojego chłopa. Zaczyna mieć minę taką, jaką się czasem miewa, gdy się czuje, że coś chyba jest nie tak.
- Boreczku, co jest z tobą? Rano byłeś hepi.
Milczenie.
Anita zerka sobie to na jeden talerz, to na drugi, to na Boreczka, wreszcie podejmuje decyzję. Żarcie może poczekać. Wystygnięte też się zje. Świń nie ma w tym lokalu.
- Kochanie, tak nie gadamy.
To akurat prawda. Nigdy tak nie gadali. Nita rozważa jak napocząć sytuację, metodą Mali - softcore, czy metodą Roxy - hardcore. To drugie może boleć. Wybiera trzecie wyjście:
- Możesz mi przynieść smufi z bufetu? Jagodowe.
Zadziałało. Przyniósł co prawda marchewkowe, ale to akurat jest kompletnie bez znaczenia. Smufi to tylko jakiś tam gadżet. Anita upija łyka, poprawia drugim.
- Yummy! Spróbujesz?
Spróbował.
- I jak?
- No...
Nareszcie coś drgnęło w rajtuzach. Chłop się odetkał.
- To teraz może mi powiedz proszę Skarbie, co się stało takiego od chwili naszego przyjazdu do firmy do tej chwili teraz.
- No... Bo...
Anita nie ponagla. Jak zaczął, to dokończy. Wreszcie ruszyło:
- Bo przeczytałem dziś w necie, że po urodzeniu się dziecka dwie trzecie związków ma ostry kryzys, zaś jedna piąta to w ogóle się rozpieprza w trzy pizdy.
Kobieta spojrzała na niego. Mala ma duże oczy, ale te oczy, które wykonała Nita to już były oczy trzech Mal na raz. Do tego teraz ją zatkało. Za to Borek dokończył:
- Przeważnie chodzi wtedy o te najważniejsze, bazowe sprawy.
Wiedźma szybko skonsumowała resztę krokieta ze swojego talerza, przegryzła belgijską krewetką z Borkowego, dopchnęła frytką umaczaną w mjanmańskim dipie, popiła smufi. Po czym wreszcie się odetkała czule uśmiechając przy okazji.
- Głuptasie! Z kim ja się pukam od prawie pięciu lat?
To był wstęp. Po czym wzięła głęboki oddech i oznajmiła:
- Meritum omówimy w domu, nie tutaj przy ludziach. Zaś na razie zrobimy tak, że ty wracasz do pracy, a ja idę do zarządu. Pogadam z nimi po swojemu, tak po czarowsku. Bo jak widzę, to masz ostatnio za mało roboty, nudzi ci się i jakieś netowe brednie czytasz za firmowe pieniądze. Już oni ci znajdą konkretne zajęcie. No! Odnieś proszę naczynia, kochanie moje.
Wstała od stolika, ucałowała Borka czule, namiętnie, po czym wyszła z bufetobaru. Jak pamiętamy, Anita była taką szarą, czy raczej niewidzialną eminencją tej firmy, umiała za pomocą magii realnej wpływać na to lub na owo.
Zaś po fajrancie oboje wrócili do domu razem. Popołudniowy, czy też wieczorny seks odbył się tym razem niestandardowo, omówili też wspomniane wcześniej meritum. Tylko po drodze zajrzeli jeszcze na chwilę do galerii, gdzie Anita kupiła sobie nową torebkę. Ale to już bez związku ze sprawą, bo taki plan miała jeszcze przed lunchem.
Notka suplementarna:
Ponieważ nie istnieje coś takiego, jak seks standardowy, więc ustalmy centralnie, albo chociaż tak przynajmniej i bynajmniej kontrolnie, że nie wszystko w tym opowiadaniu należy traktować zbytnio za poważnie.

W SZTOSIE /dokończenie obiecane/

Środa, wczesne popołudnie. Na biurku stoi sobie firmowy laptop. Przy biurku siedzi Anita. Czy jest w sztosie? Trudno powiedzieć. Powiedzmy, że dziwnym. Siedzi tak sobie, patrzy na ekran tego laptopa, na odpowiedź na jakiegoś tam swojego służbowego maila do kogoś tam i tak sobie myśli:
- Ludzie to jacyś porąbani są. Coś się do nich mówi, to oni nie słuchają co się do nich mówi, tylko słyszą to, czego się nie powiedziało. Coś się do nich pisze, to się odnoszą do tego, czego się nie napisało. Za to chcą informacji, które właśnie zostały im przekazane. Centralnie do tego jeszcze.
Anita zawsze miała inklinacje do filozofowania, nie tak, jak Roxy, jej najlepsza psiapsia. Ale od czasu wzięcia doznania poczęcia, przeżywając spodziewanie się, zaczęło ją to nachodzić jakby częściej. Jednak broni się przed tym, choćby więcej praktykując zen, ale niekoniecznie wychodzi jej to tak bardzo za skutecznie. Zakontynuowała więc podjętą myśl przenosząc wzrok na leżące przed nią jagodzianki na barowej tacce:
- Zajrzała w porze lunchu Alina. Pyta się, czy czegoś może nie chcę z bufetu, bo idzie coś zjeść. Bardzo chętnie, bo dupa jakoś mniej chętnie chce mi się ruszyć. A przecież jeść trzeba, zwłaszcza teraz. To ja jej mówię, że proszę dwa pączki. Przyniosła, dobra dziewczyna, tylko czemu blondynka, choć nie blondynka? Albo to są faktycznie pączki, tylko ja już głupieję od tej jebanej ciąży, więc widzę jagodzianki. Za to smufi? Bo miało być jeszcze smufi. Smufi się zgadza. Ale tylko połowicznie. Chyba, że na wskutek zmian klimatycznych jagody ze szpinakiem zaczęły być jak gruszki ze spiruliną. Wielkie światowe osmufienie.
Upiła łyka tego smufi, po czym mruknęła do siebie:
- Nie, spoko, nawet może być.
Zaś dalej już jechała na głos. Paszczą znaczy. Akurat miała ten komfort, że jako szefowa działu logistyki miała swój osobny pokój.
- Bo to jest tak, że powiedzieć, czy napisać komuś paczka, to usłyszy taczka, potem powie, że było kaczka. Paczka, taczka, kaczka, sraczka, wykałaczka. Kurwa jego pokurwiona!
Sięgnęła po telefon:
- Boreczkuuu. Słodziaczku móóój...
- ...
- Nie, to już mam. Ale i tak zejdź tu do mnie na chwilę.
Pracują w tej samej firmie, to tak dla przypomnienia.
- Że co? Nie, aż tak nie chcę. Tylko przytulić.
- ...
- Ale ja tak bardzo, bardzo ładnie proszę.
Standardowe zaklęcie Mali było akurat na propsie w tych kręgach.
Chyba jednak nie zadziałało do końca:
- Coooo????!
- ...
- To pierdolnij w czarnek tą jebaną robotę i zaraz mi tu bądź!!!
Odłożyła aparat i westchnęła sobie, tak romantycznie jakby:
- Kochane Borczysko...
Tymczasem, czy też może raczej odrobinę później na jednej z sal Oktagonu było duszno, porno, strosznie i w ogóle. Zwłaszcza to, że w ogóle. Będąca bowiem wciąż w sztosie Kaśka nie otworzyła okien, tak nie złośliwie bynajmniej, bo Kaśka przecież nie jest złośliwa. Tak generalnie, bo czasem dla niektórych bywa. Tu jednak taka była logika metodyki zajęć. Jednak dalszy, detaliczny opis wypadków wymaga pewnej wiedzy fachowej od czytających, zaś narratorowi po prostu nie chce się tego wszystkiego klarować. Darujemy sobie więc opis rzeźni, która działa się na tej sali. Wspomnimy tylko jeden zabawny epizod.
Otóż niektóre ćwiczenia wykonuje się parami, więc muszą się one jakoś dobrać. Po komendzie, aby to zrobić dwaj panowie od razu doskoczyli do siebie, ale bez podtekstów, tak po prostu przeważnie wtedy jest. Za to Bitka jakby unikała zestawienia się z Bombką, więc było co i nieco zamieszania, jednak czarnobrewa Kaśka zmarszczyła swe brwie i zainterweniowała:
- Nynyny, tak się nie bawimy. Bitka do Bombki, a co do reszty, to zrobimy sobie, jak w tej znanej piosence disco polo.
I zanuciła, nawet podobno ładnie jej to wyszło:
- Chłopak, dziewczyna, najlepsza rodzina... Mam wyjaśniać dalej?
Bęcka wzruszyła tylko ramionami i ruszyła do najbliższego kolegi, ale Bójka była szybsza, bo jak wiemy, to ona go sobie upatrzyła jeszcze zanim zaczął się trening. 
- No! I tak ma być.
Dalej sprawy szły gładko, niczym po lubrykancie firmy ACME marki AssMiracle. Dziewczyny znały na pamięć pewne stałe fragmenty treningu, więc Kaśce wystarczał nieraz tylko gest, czy pojedyncze słowo, aby jakoś to koordynować. Zaś chłopacy też nie byli idiotami, żeby tego szybko nie załapać. Jakby nie było Magda przysłała swoich najlepszych tłuków, nie jakieś tam kurze łajno. Ale to dawało pani trenerce pole, aby luzować ekipę, żeby nikomu na pewno nie było smutno. Bo nudzić, to się na pewno nikomu nie nudziło. Otóż pomiędzy jedną, czy drugą taką zwięzłą instrukcją zaczęła opowiadać seksistowkie dowcipy. Jako, że większość ludzi nie wie, co to jest ten seksizm, podciąga pod ten seksizm różne dziwuśne rzeczy, zaś na wykład nie ma tu miejsca, to niechaj wystarczy informacja, że te były akurat naprawdę seksistowskie. Do tego jeszcze przaśne, czerstwe, burackie, tak krindżowe, że aż Zosia Bombka spojrzała na nią wyraźnie zdziwiona, bo Kaśka nigdy takich kwasów nie plotła. Ale sztos wyjaśnia wszystko. Trzeba jednak przyznać, że było po równo. Znaczy po równo obrywały obie płcie, raz jedna, raz druga.
Rzeźnia rzeźnią, jednak wszystko, co ma się kończyć, jakoś się kiedyś kończy. Bardzo zresztą sympatycznie się skończyło, bo Kaśka posumowała tą całą zabawę życzliwym uśmiechem, oraz swoją standardową formułką, którymś jej wariantem:
- Jesteście debeściarstwo. Fajnie mi było z wami pracować.
Za to już potem w babskiej szatni, gdy Neonówki wykąpane, przebrane szykowały się do wyjścia, pierwsza do drzwi skoczyła Bójka, rzucając podczas tego skoczenia:
- Laski, czekajcie chwilę, ja zaraz przyjdę.
Laski zarechotały obleśnie, zaś Bombka Yakuza dodała:
- Dobra, dobra. Wymieńcie tylko numery telefonów, a ty wiesz, gdzie jest kafejka ta obok. Umawiamy się tak, że idziemy bardzo powoli i zanim posadzimy dupy, to ty już jesteś przy nas.
- Zośka, do kogo ty teraz mówisz?
Spytała Bęcka. Dobrze spytała, bo w drzwiach nie było nikogo.
Za to trudno jest powiedzieć, czy subtelne zabiegi Kaśki przy zestawianiu par na treningu były w ogóle konieczne. Czy Bitka musiała unikać Bombki? W końcu, jak świetnie zresztą pamiętamy uważnie czytając, Yakuza jasno powiedziała Bitce, do tego na poważnie, nie żartując bynamniej - przynajmniej:
- Razem posprzątamy tą twoją kupę...
No tak, ale Kaśki już przy tym nie było.
Za to w czwartek w Pleciudze Kaśka robiła wrażenie, jakby ten sztos jej nieco zelżał, aczkolwiek nie było tego zbyt wyraźnie widać. Była zasłonięta pytaniami na temat jej wyjazdu do wioski Benges, które ją zasypywały psiapsie. Choć może niekoniecznie wszystkie, bo Anita była w swoim przewlekłym sztosie, który tu objawiał się niewielkim zainteresowaniem tą całą historią. W lipcu sama się tam wybiera, to jeszcze się nabędzie. Aczkolwiek dużo to ona się nie napatrzy spędzając czas na tamtejszej porodówce.
Wreszcie harpie dały spokój swojej ofierze, pozwoliły jej pójść poprawić oko, którego zresztą, jak wiemy, nigdy nie malowała. Za to gdy wróciła, nachyliła się na Malą coś jej szepcząc. Ta zaś rzuciła:
- Yoop.
Kaśka usiadła i oznajmiła:
- Dziewczyny, Młoda chce wam coś powiedzieć. No?
Mala otworzyła szeroko oczy.
- Kasiu nie tak się umawiałyśmy.
Reszta wiedźm spojrzała zaintrygowana. Nawet Anita ocknęła się ze swojego praktykowanego ostatnio filozoficznego zamyślenia. Też spojrzała, też zaintrygowana jakby tak. Roxy rzuciła:
- Na razie jakoś mało mówi? Tak?
Malina zakręciła się na krześle:
- Co jest? O co tu chodzi?
Kaśka spojrzała na Malę i oświadczyła:
- Dobrze, ja zacznę, a ty opowiesz resztę.
Upiła łyka nieco już niegorącego pleciugato i zakontynuowała:
- To jest tak, że nasza siostrzyczka dowaliła sobie nowe zajęcie.
Roxy wzruszyła ramionami mówiąc:
- Czemu jakoś mnie to nie dziwi? A co to jest?
- Terapia grupowa.
W tym momencie zaprotestował Mala:
- Jaka znowu terapia? Co ty Kasiu opowiadasz? Rozmawiam sobie tylko z nimi tak, drugi raz się dopiero tak spotkałyśmy. Cała sprawa, a ta robi z tego nie wiadomo co.
Kaśka jednak zdania nie zmieniała:
- Moim zdaniem to jest terapia. Bo nie róbmy z tego słowa tego, czym nie jest. Ludziom odbija i jak się mówi terapia, to od razu myślą, że to jest jakaś tajemnicza operacja, za którą jeszcze przeważnie trzeba zapłacić kawał grosza. Nawet jak na koszt państwa. A ja mam teraz terapię, bo mnie kuciapa ostatnio boli od ruchania, a jak z tobą gadam, to mi tak jakby nieco puszcza.
Anita spojrzała ni to przytomnie, ni to nieprzytomnie.
- Słuchajcie, czy ja do lipca mogę nie słuchać nic o kuciapach? Do tego jeszcze bolących? Mnie już to się ostatnio śni po nocach.
Roxy spojrzała nagle na Malinę.
- Lalka, ty kumasz coś z tego wszystkiego w ogóle?
- Jak ty nie kumasz, to jak ja mam kumać?
- No nie, takiej różnicy między nami chyba nie ma?
- Nie ma? Nie ma? A kto mnie dziś w pracy nazwał idiotką?
Lojalna Malinie do bólu Kaśka spojrzała co najmniej niechętnie na Rudą, niechętnym wzrokiem do tego jeszcze.
- Weź Lalka, to wcale nie tak było.
Zaczęła protestować Roxy, a wtedy Mala wstała.
- To ja sobie pójdę użyć kuciapy, a jak wrócę, to jak się będziecie dalej tak tarmosić, to chuja wam powiem i tyle. Co to w ogóle jest, jedna w sztosie, druga w sztosie, jeden wielki sztos kłopotów.
- Ja nie jestem w  sztosie, ja jestem ofiarą mobbingu.
Zaoponowała Malina, na co z kolei zaoponowała Ruda:
- Jaki znowu mobbing? Zwykła służbowa zjeba. 
Ale tego już Mala nie słuchała. Za to gdy wróciła, jak zwykle radośnie roześmiana całą sobą, przy stoliku było cicho. Więc się rozmościła na krzesełku, po czym zaczęła:
- Sprawa faktycznie kręci się wokół kuciapy. Kuciapy plus, bo nie tylko kuciapą się to robi. Wiecie, jak ze mną było. Było, że miałam niefajnie kiedyś z paroma wujkami mojej ma... Znaczy się tej starej kurwy Pamali. Jak kobieta miewa takie akcje, to ma potem uraz do miziana, tak? Ale potem, jak się do was dołączyłam, jak sobie popatrzyłam, posłuchałam, to mi ten uraz zaczął puszczać. Potem jeszcze Mirek, mój były dokończył tematu i jest dobrze.
- Czyli przeszłaś terapię?

Nie pytana odpowiedziała Roxy:
- Kaśka zamknij się! Mów Maleczko, skowronku ty mój.
- Mogę? Dziękuję. Więc ja, jak się w pracy kręcę po klubie, to dużo gadam z ludźmi. Dużo ich poznałam i w ogóle. I trafiło się parę różnych dupek, które jakoś tak mi zaczęły się wyszczerzać. Takie sprawy też mi niektóre wyszczerzały. To ja sobie tak wtedy pomyślałam, żeby tak zebrać kilka, usiąść, pogadać, tak szczerze, od piczki. Moźe coś fajnego wyjdzie. Tylko nie nazywajcie tego terapią, grupą wsparcia, czy jeszcze mądralniej. Bardzo, bardzo ładnie was proszę. Po prostu rozmawiamy sobie, to wszystko.
Pozostałe wiedźmy rozejrzały się po sobie, po sytuacji, popatrzyły sobie na Malę. Wreszcie odezwała się Malina.
- To super. Mega. Mnie się to podoba. Rób to.

Kaśka wtrąciła:
- Toż to ja jej wczoraj to samo powiedziałam.
Anita i Roxy pokiwały głowami. Potem Ruda skwitowała:
- Tak, rób to. Ja tu nie mam nic do dodania.
Zaś Nita spytała:
- To która dziś płaci rachunek?
- Pytka.
- Dlaczego?
- Dlatego. Bez bo i bez że.
KONIEC DOKOŃCZENIA, KONIEC TEJ HISTORYJKI

W SZTOSIE

- Nawaliłaś! Nawaliłaś ty obszczany peklu i co teraz?
Na podłodze szatni Oktagonu leżała Bitka, zaś nad nią stała Bombka Yakuza. Siedzące tuż obok na ławeczce Bójka i Bęcka obojętnie się temu przypatrywały, rzuciła też okiem Kaśka, która akurat weszła do pomieszczenia niezauważona. Wreszcie dała się dostrzec zebranej czwórce:
- Siostro, nie tak ostro. Po co te nerwy? Nigdy nic nie zjebałaś? Nic nie jest na tyle proste, aby nie można było tego sknocić.
Yakuza odwróciła głowę i usłyszała:
- Cicho, ja jeszcze mówię. Za pięć minut chmurki widzę was na sali. Śliczne, radosne i pachnące, jak pisia królowej samurajów.
Dodała jeszcze na koniec:
- Tak w ogóle, to chyba rozmawiałyśmy kiedyś o czymś?
Obróciła się na pięcie i poszła sobie. Yakuza podała Bitce rękę, pomogła wstać, objęła ją, czule pocałowała i oświadczyła:
- Już dobrze. Ma rację, nie gadamy tutaj o robocie. Po treningu siądziemy, pogadamy i ogarniemy to sobie na spokojnie. Razem posprzątamy tą twoją kupę tak niefrasobliwie popełnioną, ale chwilowo leżysz firmie... No, nieważne na razie ile. To trzeba na papierze porachować. Kocham cię.
Mówiąc to uszczypnęła Bitkę mocno w pupę, tak z garści, tak bardzo mocno, okrutnie, choć nie przemocowo, ale ta ani pisnęła. Twarde dziewuchy z twardej dzielni, gdzie litość to zbrodnia nigdy nie płaczą. Chyba, że nad psiakiem, czy kotem przejechanym przez auto. Tylko to jest tolerowane na tym boisku.
Bójka spojrzała na Bęckę mówiąc:
- Tak, usiądziemy. Chyba jak nas wyniosą w kubełkach i poskładają do kupy. Kasieńka jest dzisiaj w takim sztosie, jak jeszcze nigdy. Będzie naprawdę wesoło.
Na co Bęcka mruknęła:
- Żeby nam tylko dup i cycków nie pomylili przy tym składaniu. Bo ja twoich na pewno nie chcę.
- Chłopaki jakoś nie narzekają.
- Bo to twoje chłopaki. Moi by narzekali.
Na co zareagowała Bombka:
- Ależ moje lalunie. Wszystkie jesteśmy unikalne. Wykuwamy nasze piąchy i pizdy hartowane w ogniu naszego bólu i wyrzeczeń. To czym się przejmować? Kaśka wie, co dla nas jest dobre.
- I dla sufitu, który nami wytrze.
To dodała Bitka, której już wrócił dobry humor.
⌛
Kaśka faktycznie była w sztosie, miała zaiste przedziwny humor, ale zanim to wszystko sobie wyjaśnimy, opowiemy też, co dalej, to wróćmy jeszcze do zeszłego piątku, do domu Anity. Tam akurat wiedźmy siedzą w salonie świeżo po odbytym sabacie, zaś Mala, jak to Mala, przejąwszy obowiązki pani domu gania niczym pszczółka od kuchni do salonu serwując kawy, herbaty, czy też inne mokre coś tam, które zajmują lodówkę Nity. Na jednej z sof leży kot Dredek. Żeby nie było, to nie tylko on był obiektem działań sabatu. Trochę innych spraw też ogarnięto, wiedźmy trajkoczą zawzięcie, ale nas to akurat nie interesuje. Mala w końcu, gdy już nawodniła wszystkie potrzebujące, sama posadziła swoje sexy podplecze. Obok Róży, rzecz jasna, na tą chwilę najlepszej kumpeli. Gwar babskiego brzęczenia obudził w końcu kota, nieco zmulonego tym wszystkim, co wcześniej się działo wewnątrz, jak też zewnątrz niego. Dredek ziewnął, podniósł zadek, przeciągnął się, po czym rozejrzał po sytuacji. Było nieźle, ale nie podniósł jednak ogona, nie czuł się jeszcze najlepiej. Wreszcie ruszył, zaś cel upatrzył wartko. Był to padołek Róży, na którym się zawinął, odmruczał swoje, po czym zasnął snem sprawiedliwego kota. Wtedy Mala spojrzała wyzywająco na Rudą, cała jej mimika, plus mowa ciała mówiła jedno:
- No, i co Lisico?
Roxy odpowiedziała błyskawicznie i schizofrenicznie. Pokazała Turbinie jedną ręką lajka, drugą faka, ale do gry nagle weszła Róża. Tak jakby nie temat zresztą.
- Mala, muszę bąka.
Na co indagowana odparła:
- Jesteś damą, czyń swoją powinność. Tylko nie obudź kota.
⌛
Kot został uznany za kompletnie zdrowego w poniedziałek, podczas kontrolnej wycieczki do lekarza od kotów plus nie tylko, zaś w środę był też w sztosie, tak jak Kaśka. Różnica była tylko taka, że Maczeta nie skasowała żadnej myszy, nie zwaliła też niczego na podłogę ze stołu, z kredensu zresztą też. Ale zanim opowiemy, co zrobiła, to przypomnijmy dlaczego, skąd ten sztos. Było tak, że dzień przed wiosennym sabatem wskoczyła na swojego poczciwego Giestapowca, motocykla pamiętającego czasy niepoczciwych gestapowców, tylko podrasowanego do poziomu batcykla turbo, po czym ruszyła do wioski zakonu Benges.
Generalnie Kaśka miała tam dwie, czy raczej trzy sprawy, bo ta pierwsza to była two in one do ogarnięcia. Primo plus duo, to apgrejdować swoje umiejętności walki wręcz oraz czarowania. Akurat to pierwsze miała na poziomie aleph zero, zaś te drugie, choć już nawet niezłe, jak na jej krótki wiedźmowski staż, to wciąż takie sobie, ale tak, czy inaczej jaka to różnica? Te drogi na szczyt nie mają swoich końców, bo nie ma też takich szczytów. Zaś trzecia sprawa, to jej dawna protegowana Gaja, której historię przecież znamy, miała podczas wiosennego sabatu pozyskać nowy tatuaż na buźce, co według reguł Benges było kolejnym stopniem po schodach na ten sam nieistniejący czarowski szczyt. To było szalenie ważne, aby obie się wtedy spotkały. Tak ogólnie ważne, szczególnie dla obu zresztą też. Tak więc Kaśka dojechała do wioski Benges, tym razem już bez żadnych przygód, bo drogę znała, po czym na miejscu zadziało się naprawdę wiele, bardzo pozytywnie zresztą do tego. Dużo ostrego treningu, dużo ćwiczenia czarów, oraz dużo gadania ze swoją pupilką Gają. Ponieważ to jest temat na cały miniserial, to dobrym pomysłem jest wcale go nie napoczynać. Tak więc przejdźmy już do poniedziałku, kiedy to pod wieczór Maczeta dojechała do domu, po czym nietomna nawet na przywitanie Adaśka walnęła się spać. Tak porządnie spać, bez czarów, bez szybkośpiocha, które to zaklęcie co prawda oszczędza wiele czasu, ale wiedźmy stosują je raczej przy dość wyjątkowych okazjach. Takiej okazji akurat jednak nie było. Dopiero we wtorek, gdy jej wielki chłop przyjechał po pracy, olewając zresztą rutynowy po tej pracy trening na siłce Oktagonu, bo tak się stęsknił, Kaśka przywitała go krótko, zwięźle, bez cienia miejsca na odpowiedź:
- Pod prysznic i do wyra!
Tu przypomnijmy, że ta czarownica ma inną konstrukcję libido, niż jej pozostałe psiapsie. Nie trzeba jej zbyt często tego sportu, co zresztą konweniuje do potrzeb Daśka, są ze sobą kompatybilni, ale gdy już do czegoś dojdzie, to jest naprawdę grubo. Dodajmy do tego, żeby nie zapomnieć, że Kaśka jest w sztosie, tak na nią zadziałał ten cały wyjazd do wioski Benges. Ale tu znowu dokonamy pewnego cięcia, wspomnimy tylko, że producenci filmów dla dorosłych wiele by zapłacili za możliwość sfilmowania przynajmniej małego fragmentu tej całej akcji.
Za to w środę Kaśka pojechała do pracy. Nie bardzo wiadomo za to, czy pojechał Adaśko, ale to już nas akurat nie interesuje. Wiceprezeska Oktagonu zaczęła szychtę bez specjalnych sensacji, od krótkiej odprawy wierchuszki klubu, czyli Stryjo, Mala plus jeszcze parę innych dość ważnych osób. Stryjnej, księgowej firmy nie było, gdyż najczęściej pracuje zdalnie. Potem przeszła się drugiego budynku, gdzie ogarnęła indywidualnie kilka osób sesjami rehabilitacyjnymi. Gdy wróciła do pierwszego, zajęła się czymś, czego bardzo nie lubiła robić, czyli papierologią. Ale, że nadal była w sztosie, to jakoś ogarnęła temat wyjątkowo gładko. Potem zajęła się swoją ulubioną klientką treningu indywidualnego, czyli panią Malwiną, która to pracuje nad swoją nadmierną puszystością. Dość mocno się nią zajęła, ale płaczu nie było. Co więcej, usłyszała na koniec:
- Pani Kasiu, ale był dzisiaj wycisk.
- To źle, czy dobrze?
- Nooo... Ja tak chcę już zawsze.
- A ile dziś było batoników? 
- Yyyy...
- Spytałam o coś.
- Brdldwttrzszsz...
- Dobrze. To jeszcze siedem brzuszków i na dziś kończymy.
- Czemu siedem?
- Pięć za pięć batoników i dwa ekstra za kłamanie.
Wycisk to pojęcie względne, zaś Kaśka dobrze już znała panią Malwinę, więc dobrze też wiedziała, co to słowo dla niej znaczy. Więcej chętnych do wycisków, takich, czy innych na ten dzień nie było zapisanych, więc pani trener zrobiła sobie dłuższą przerwę na kawę. Zaś po tej przerwie zajrzała do szatni dla pań. Co tam się zadziało wspomnieliśmy już na początku. Koniec dniówki to było dla niej właśnie danie wycisku załodze Neonówek.
Ale zanim, to najpierw dwa słowa na temat metodyki, jaką stosowała Kaśka wobec tych zakapiorek. Była ona bardzo urozmaicona, gdyż dobra walka, tak realna, jak tylko sportowa, takiej właśnie wymaga. Tak naprawdę, to wiele prostych zadań dziewczyny wykonywały same, bez ekonoma na głową. Jako dorosłe już piczki świetnie wiedziały, że obijając się oszukują tylko siebie. Dostawały jedynie rozpiski, co mają robić i robiły to naprawdę porządnie. Kaśka pojawiała się tylko wtedy, gdy ćwiczyły technikę lub taktykę. To nie były zbyt wyczerpujące zajęcia, bo gdy ciało jest zbyt zmęczone, to umysł traci skupienie, a wtedy wszystko zaczyna działać niedokładnie. Na takich treningach było też sporo pogaduch, choć rzecz jasna na temat. Ale to jeszcze nie był koniec. Bo raz na jakiś czas, raz na tydzień, może dwa, Maczeta zbierała swoje lalunie razem, po czym fundowała im piekło. Właściwie nic nowego, tak ćwiczą na przykład wojskowe jednostki specjalne. Kaśka nazywała to treningiem nękającym, który nie był targetowany do ciała, tylko przez ciało do psychiki. Laik nie mający pojęcia uznałby to za sadyzm lub humilację. Ale laik dlatego jest właśnie laik, bo już wspomniano, nie ma właśnie pojęcia. Zaś cała piątka, tak Kaśka, jak jej uczennice wiedziały coś więcej. Wiedziały, że to trzeba po prostu przetrwać, do tego nawet ani pisnąć podczas. Rzecz jasna taki trening wymaga absolutnego zaufania ćwiczących do trenerki oraz jej wyczucia granic, aby tak je łamać, aby nie złamać. Ale jedno, jak też drugie akurat było.
Zanim jednak Kaśka po wyjściu z szatni doszła do sali ćwiczeń spotkała na korytarzu Malę. Nic jakby specjalnego, normalne, przypadkowe spotkanie ludzi pracujących w tej samej firmie. Ale Turbinka nie była sama. Szło za nią kilka kobiet, w dość różnym wieku, dość różnie także ubranych, niektóre Kaśka nawet widywała w klubie, ale żeby tego była pewna? Nadal nic się nie dzieje, ale coś ją tknęło, nagle ją zaciekawił ten pochód, więc zatrzymała dziewczynę.
- Maleczko, nic nie mówiłaś rano o żadnej nowej rekrutacji do pracy. To o co tu chodzi, co tu się dzieje?
- Bo to nie jest rekrutacja. Idziemy po prostu pogadać. Do dziewiątki. Akurat jest pusta. Potem ci wszystko wyjaśnię. Albo dobrze. Tak na wstępie, kontrolnie, to...
Mala coś szybko syknęła hisslangiem. Kaśka uniosła na chwilę brwi, po czym, gdy obie wymieniły jeszcze parę syknięć uśmiechnęła się i dodała po ludzku:
- Ahaaa. Fajne, podoba mi się. Rób to.
Zaczęły się rozchodzić, zaś na nich weszły Neonówki, więc cała piątka dotarła razem do drzwi sali. Dziewczyny puściły Kaśkę przodem, ale gdy wchodząca za nią Yakuza też chciała to zrobić, to nagle cofnęła się.
- Kasiu, możesz na chwilę?
Maczeta wyszła z sali ze zdziwioną miną pytając:
- Co jest? Masz jakiś problem?
- Tylko pytanie. Co to za knoty tam w środku?
- Knoty? To są niezłe byczki. Chłopaki od Magdy.
- Magdy Maczugi?
- No.
- I co? Będą z nami ćwiczyć?
- Nie. Zrobicie sobie wszyscy dobrze. Środa to dzień loda. A ja to nakręcę i sprzedam ten cały materiał beżowym, razem z twoim numerem telefonu jako bonus.
- Nie, no weź...
- Zocha nie rób z siebie większej Zochy, niż jesteś. I tak mam cię dziś na oku. Nie będą ćwiczyć z wami, tylko obok was. Jak się dobrze skupisz na własnej dupie, to nawet nie zauważysz, że...
Przerwała nagle i dokończyła innym tonem:
- Czekaj, nie! Brawo ty! Podsunęłaś mi fajny pomysł.
Nie czekając na reakcję weszła znów na salę. Ale wtedy Bójka, Bitka, oraz Bęcka, których miny jasno mówiły, że nie wiedzą o co chodzi otoczyły Bombkę. Któraś zapytała, zgodnie zresztą ze swoją mimiką mówiąca to, co mówiła:
- Zosia, o co tu chodzi?
Ta zaś tylko machnęła ręką:
- O to, że ma być bardziej przesrane, niż ma być.
Bójka zajrzała pierwsza:
- Kurwa, jakie fajne cielaczki! Ten po lewo to jest mój, zaklepuję. Która go robi ze mną? Bo jest tylko dwóch.
Bombka pokiwała głową mówiąc:
- No, i ta jeszcze rui dostała. 
- Żartowałam. 
Bitka i Bęcka spojrzały na siebie, zaś ta pierwsza spytała:
- Czy możemy już wreszcie wejść? Tamujecie ruch. 
Weszły i dopiero wtedy pojęły, wyrażając to zbiorczo:
- Ahaaa...
Zaś z głębi sali dobiegł do nich głos Kaśki:
- Co tam się dzieje? Wszystkie od drzwi do mnie!

I dodała:

- Krokodylkiem!
Chcecie wiedzieć, co to jest krokodylek? Na pewno?
Bęcka westchnęła:
- Zaczyna się.
Bardzo rezolutnie zaczęła. Wszystko, co ma się zacząć to co?
Brawojasiu! To jakoś się musi zacząć...
DOKOŃCZENIE NIEBAWEM

TWO in ONE - dobra i zła wiadomość /tanka/ + /chwilówka/

Abrakadabra

Zamykamy ten serial

Koniec Czarownic

Dla jednych wielka radość

Dla drugich wielki smutek

NIGDY NIE PRZEGAPIAJ OKAZJI, ABY SIĘ ZAMKNĄĆ

/jakiś mądry wujek/

dlatego więc nie odpowiadamy na komentarze, chyba że...

Dojrzałość

Dojrzałość jest wtedy, gdy pejoratywnie pierdolisz wszystkie cudze definicje dojrzałości, nie tworzysz też własnej, gdy masz wyjebane na opinie otoczenia, czy TY jesteś dojrzała/y, czy nie.

Ale jest jeszcze coś, też ciekawe i w sumie zamykające dyskusję:

Nie ma czegoś takiego jak dojrzałość . Zamiast tego istnieje ciągły proces dojrzewania. Bo kiedy pojawia się dojrzałość, następuje zakończenie i koniec. To koniec. Wtedy trumna zostaje zamknięta. Możesz podupadać na zdrowiu fizycznym w procesie starzenia, ale Twój osobisty proces codziennego odkrywania siebie wciąż trwa. Każdego dnia dowiadujesz się o sobie coraz więcej.

- Pupcia, pamiętasz, jak dziesięć lat temu byliśmy szczęśliwi?

- Słodziaczku, my dziesięć lat temu jeszcze nie byliśmy ze sobą.

- No, i właśnie.

- Tak? To zmiana planu laleczko. Ty dziś robisz obiad.

- Laleczko?

- Z dużej litery było. Słabo ci wylizałam uszy.

Nie, to nie jest spoiler, ale nowe opowiadanie 💥 już wkrótce.

Płyńcie Żółtą Łodzią Podwodną.

Rośnijcie w siłę i bawcie się dobrze.

PORANEK DNIA GAMONI I DZIEŃ RÓWNOCY - PARADOKSALNIE

Dzień Kobiet odbył się bez większych historii w światku naszych wiedźm. No, może pewną ciekawostką było to, że Roxy zbiegiem okoliczności miała tego dnia taki antyból głowy, że Misiek poprosił o litość. Gdy potem w pleciugowy czwartek opowiedziała o tym Anicie, to ta tylko pokręciła głową.
- Gryzoń, ty mu kiedyś zrobisz krzywdę.
- Ale on tak lubi.
- Pewnie, że lubi. Normalny chłop powinien to lubić. Ale musisz znać granicę między gospodarką intensywną i rabunkową. Jak go wykończysz, to bardzo długo takiego drugiego nie znajdziesz. Tyle lat szukałaś, przerzuciłaś tony mięcha, wreszcie masz, należało ci się. Nie spierdolisz tego?
- No, ale w sumie nie było aż tak tragicznie. Bo tak poza tym, to Misiek mi urządził naprawdę zajebisty dzień kobiet. I nie o tych sprawach mówię tym razem. Ale potem był wtorek, dzień chłopa. Myślę sobie, że w ramach rewanżu dam mu totalny luz. Niech działa po swojemu, ja niczego nie roszczę. Do tego jeszcze na dodatek to ja zrobiłam poranną kawę, po czym przyniosłam mu do łóżka. Tak jak on zawsze mi.
Anita aż się wzdrygnęła.
- Ja chędożę! A za co taka kara? Przecież twoja kawa nawet na lewatywę się nie nadaje. To on robi najlepszą na świecie, lepszą od pleciugowej. Wiem, bo piłam nieraz u ciebie. Ale tobie trzeba tego ustawowo zakazać. Coś mi się ten plan nie za specjalnie podoba. No, ale opowiadaj dalej.
- No, to ja mu tą kawę, buziaczek na dzień dobry, ale potem chcę się wycofać. Nic nie forsuję, nawet nic nie sugeruję. To on bierze tą kawę, powaniał, pociumkał, fruknął, tak po wieśniacku...
- Powinnam teraz rozmawiać z nieboszczką.
- Jakoś przeżyłam, ale posłuchaj, co zrobił. Chwycił mnie za rękę, wciągnął do wyra, po czym... Wiesz, ja od czasu do czasu tak lubię, byle delikatnie. Ale to było lata świetlne od delikatnie.
- I co zrobiłaś?
- Nic, myślałam o Anglii. Niech ma mój Misiaczek ten swój dzień chłopa. Jest taki kochany. Inna sprawa, że oboje spóźniliśmy się do pracy, każde do swojej, bo to wcale nie był szybciorny numerek. Tylko bez zaklęcia analgetycznego na razie na krześle nie usiedzę.
- Tak, analgetycznego. Masakra.
To Anita powiedziała bardzo ironicznym tonem z dobrotliwą miną Snoop Doga in normalis conditio, czyli po kolejnym joincie. Dalsze intymne zwierzenia Rudej, jak wiemy przenaczone tylko dla uszu tej jednej psiapsi przerwało nadejście pozostałych...
Teraz przeskoczmy o tydzień na osi czasu pozostawiając to samo miejsce akcji. Jest czwartek tuż przed wiosennym kwartalnym sabatem. Gdy na stoliku pojawiło się to, co zawsze Malina zagaiła:
- Bratowa, co masz taką niewyraźną minę? 
Już miała coś dopowiedzieć żartobliwego, ale Roxy powstrzymała ją gestem dłoni. Po czym odpowiedziała za Anitę:
- Temat jest poważny. Dredek ma się marnie.
Dredek, jak pamiętamy lub nie, to kot rasy miałkun będący pod opieką Anity oraz jej siostry Pati. Jak wiemy obie dzielą ten sam budynek bliźniak. Tak więc nie jest do końca jasne, czyj to jest kot, ale nikomu, także samemu kotu nie zależy, aby zbyt dokładnie to ustalać. Sprawa jest tylko taka, że nie jest to zbyt młody kociak, tylko zdecydowanie senior. Seniorzy mają to do siebie, że czasem coś im się psuje. Ludziom dolegają siątki, zaś kotom nastki. Dredek ma mniej więcej tyle lat, co Anita i Roxy zajmują się czarami. Do tego jest on chowańcem tej pierwszej. Kim jest chowaniec dla wiedźmy to już było kiedyś wyjaśniane parę razy. 
- No, dobrze. Znaczy niedobrze. Co jest kotu?
Spytała Mala, na co Nita odparła ponuro:
- Czarnek wie.
Po czym dodała:
- Pati była z nim u weta, bardzo dobry lekarz zresztą, ale na razie zeznaje tak mętnie, że to może być prawie wszystko. Porobił badań, wydoił z kota na dobre śniadanie dla Draculi...
- A od was kasy.
Rzuciła Kaśka.
- To akurat najmniej istotne. Jutro odbieramy wyniki, zobaczymy.
- Mogę coś powiedzieć?
Spytała Mala, której wiadomość o chorym kocie nieco przygasiła jej standardowe rozradowanie. Zaczęła bardzo spokojnie:
- Ja wiem, że magia realna na Naturę zasadniczo nie działa. Kiedyś podobno było inaczej, można było leczyć choroby zakaźne na ten przykład, albo szkolić słonie bojowe, teraz już nie można, ale...
Malina weszła jej w słowo.
- Młoda, streszczaj się. Bo my to wszystko wiemy. Nie tylko ciebie Ciocia Lala uczyła. Jaki masz pomysł? Rozumiem, że chcesz spróbować poleczyć kota czarami, tak?
- Można spróbować. Jutro mamy sabat kwartalny. Plan jakiś niby jest, ale zawsze można go zmienić. Będzie jeszcze parę innych sióstr, Róża przyjedzie...
Tu Kaśka parsknęła śmiechem.
- Tą Różą to żeś teraz pojechała.
Przypomnijmy dla wyjaśnienia. Róża była ostatnią uczennicą Cioci Lali, młodziutką pietnastoletnią wiedźmulką, która to zaczęła szkolenie po letnim kwartalnym sabacie, zaś inicjację miała podczas zimowego. Mieszkała w innym mieście, czasem tylko przyjeżdżała do swojej mentorki na konsultacje, wtedy zaś gościła ją zawsze Mala, której zdolności do wyczuwania ludzi wartych zakoleżankowania są poza dyskusją.
- Akurat teraz nie masz racji Kasiu, bo Róża właśnie ma taki kontakt z Naturą, jak żadna z nas. Dlatego moim zdaniem ona też jest tu ważna.
- No, dobrze. Co mnie to zresztą? Mnie i tak nie będzie na sabacie, bo jeszcze dzisiaj jadę do wioski Benges. Żal mi kota, ale ja akurat najmniej bym wniosła do sprawy, więc wyjazdu nie odkręcę.
- Tak Kasiu, wiemy. Dogadane. Nie ma problemu.
Przejęła piłkę Roxy, która zaraz dodała:
- Ja myślę, że można spróbować. Moment jest zresztą znakomity. Na pewno kotu nie zaszkodzimy. Poza tym to jest chowaniec. To jest trochę inna sytuacja, niż zwykłe żywe stworzenia. Zwykły kot, pies, czy marchewka na czary nie reagują, ale status chowańca sporo zmienia. Ale jest też zła wiadomość w tej baśni. Nita jest wyłączona z tej zabawy. Mam opowiadać czemu?
- Nie, nie trzeba.
Odparła Malina, która wiedziała to, co pozostałe. Ale wyjaśnijmy czytającym. Czarownica w ciąży, jak każda inna kobieta jest nieco upośledzona. Pewne czynności są dla niej zbyt ryzykowne. Choćby noszenie zbyt ciężkich rzeczy. To samo też dotyczy czarów. Taka wiedźma traci w tym okresie mnóstwo swojego potencjału. Roxy ogarniała, że podczas takiego sabatu mogą być używane zaklęcia, od których Anita powinna trzymać się z daleka.
- Tak więc Niteczko my się zajmiemy sierściuchem, a ty wtedy pójdziesz do siebie na górę, poczytasz sobie książkę lub porobisz coś tam innego.
Anita kiwnęła głową, ale nie tylko.
- Dobrze, nie dyskutuję, ale mam jeszcze pomysł.
- No?
- Weźcie Pati na ten sabat. Ona też wibruje z Dredkiem.
- To jest do zrobienia. Tylko z nią dziś jeszcze pogadaj.
Na większość sabatów nie ma wstępu nikt, kto nie jest wiedźmą. To implikuje już sama definicja. Sabat to spotkanie co najmniej dwóch czarownic w celu wykonania jakowychś tam magicznych czynności. Zdarza się jednak czasem, że dopuszcza się udział osoby trzeciej, nawet faceta, jeśli tego wymaga owa czynność. Prozaiczny przykład to magia medyczna, gdy wiedźmy robią sabat przy pacjencie. Zaś siostra Anity była kryptą, więc można było włączyć do akcji jej nieczynną moc. Poza tym lekarką, znakomitą zresztą, młodą na rubieży. Co prawda tylko od ludzi, ale to też coś tam wnosiło do tematu.
- No, to tyle dziewczyny. Jutro się ustali dalszy plan jak wet zobaczy wyniki, powie coś tam konkretniej. Na razie pozostaje pozytywne myślenie. Mamy duże szanse powodzenia, zwłaszcza, że ma być Róża na sabacie. Tak, Maleczko?
Roxy uśmiechnęła się do Turbiny, która się nabzdyczyła uciesznie nader udając focha.
- No co? Jeszcze zobaczycie, co Róża pokaże.
- Ależ kochanie, wszystkie jej tego życzymy.

⌛
Zaś dnia następnego było wiadomo już coś więcej. Była godzina piętnasta, do momentu zero jeszcze czterdzieści sześć minut. Roxy, która kierownikowała całej akcji uważnie studiowała opis przywieziony od weta. 
- No, dobrze prosiaczki. Coś już wiemy więcej. Samą magią to my tego kota nie wyleczymy, ale jest szansa wspomóc skuteczność pana doktora. To teraz tak.
Przeszła na hisslang, szybko przekazała instrukcje wiedźmom zebranym w salonie w domu Anity. Potem zwróciła się już po ludzku do niej właśnie.
- Nitka, bądź na początku, ale jak ci dam znać ewakuujesz się.
Spojrzała na kota leżącego na kolanach Pati, potem na nią.
- No, to idziemy do baraku. Łapiduch i kłaki przodem.
Potem uśmiechnęła się do Róży, a stojącej obok Mali pokazała język. Chyba raczej myślała pozytywnie, bo humor miała zaiste szampański. Gdy już ruszały rzuciła:
- Aha, dupeczki. Tak na okoliczność, bo potem może być za późno. To nie ma być nekropsja. Niech mi się kurwa żadna nie pomyli.

PLECIUGOWYCH POGADUCH NIECO

Zbliża się czas wiosennego naturalnego święta astronomicznego, ale tu nasz Czas Rzeczywisty nieco się opóźnił, więc akcja dzieje się w czwartek tuż przed Dniem Kobiet.
Przy stoliku w Pleciudze brakowało tylko Maliny, ale wiedźmy i tak zamówiły już dla niej kawę plus rurkę z bitą śmietaną, żeby nie fatygować pani Reni dwa razy. Przy piłce była akurat Roxy, która wyjaśniała pewien aspekt pedagogiki specjalnej wobec facetów.
- Ja do Miśka mam zaufanie, ale tak dla całkowitej pewności rano wbijam w niego porządne śniadanie, przedtem jeszcze daję mu głowy, tak na szybkiego. Chodzi o to, że jak chłopa się puszcza samego, to najlepiej, gdy ma pełny żołądek i puste klejnoty.
- Na zbyt długo to nie działa.
Odparła Anita dodając jeszcze:
- Jak chcesz mieć pewność, to tkasz klątwę kastrującą.
- Taka paranoiczka to ja nie jestem. Poza tym mam tak samo, jak ty z Borkiem. Nie czaruję. Zdobyłam go bez czarów, pedagogizuję go też bez czarów. No, chyba że jest chory, ale to raz tylko się podparłam magią, jak się ostro przeziębił. 
Nagle zmieniła temat i rozmówczynię:
- A, Kasiu. Wiesz, namówiłam taką jedną kobitkę w firmie na Oktagon. Teraz wyobraź sobie, że minęło ze dwa tygodnie, ona do mnie przychodzi, mówi że zapisała się przez net, ale nie widać efektów. Powiedziała, że wreszcie musi się w końcu tam wybrać, żeby zgłosić reklamację.
- Kogo ty zatrudniasz? Ja wiem, że mnóstwo bab to kretynki, ale że aż taki jest ogrom nieszczęścia? Pojęcia nie miałam.
- A faceci, szczególnie żonaci marzą raczej o pięknych i mądrych żonach. Tak mi się przynajmniej wydaje. Nie jest tak?
To wtrąciła nagle Mala i rozejrzała się po wszystkich oczekując odpowiedzi. Ale panie najpierw pośmiały się chwilę, wreszcie Anita odezwała się tak.
- Właśnie. A propos żon, to w pracy mam taką mądrą inaczej. Ostatnio się mnie czepnęła, że na Borka mówię mąż. Bo mówi, że ślubu nie mamy. A jakie to ma znaczenie? Ślub to tylko dodatek do związku. To nawet nie jest kropka nad i tylko ornament.
Na co zareagowała Roxy:
- No, ludzie nieraz mają takie podejście do ślubu. Papierek to dla nich priorytet. Ba, wiele osób po to tylko wchodzi w związki, aby być w związku i po to biorą śluby, żeby być tylko żonaci lub mężaci. A z kim? To już jest sprawa drugorzędna.

Mala zaooponowała:
- Niekoniecznie. Dla mnóstwa bab strasznie kasa się liczy. Czy nawet tylko kasa. Dla nich ślub to taka inna forma prostytucji. Nie na jedno zlecenie, tylko na etat. Nawet lepsza od tej klasycznej, bo łatwiej oszukiwać, obijać się w robocie. Za to jak się chłopu noga powinie, zbankrutuje, czy coś, to od razu zmieniają klienta. Mnie się to w głowie nie mieści. Jak byłam jeszcze z Mirkiem, to ja bym w życiu nie odeszła od niego, gdyby stracił pracę i zbiedniał. To by na pewno nie był powód do rozstania.
- Wiesz Młoda. Ty, ja, my wszystkie tu mamy inne priorytety. Nie dla kasy się wkręciłyśmy w nasze związki. Same umiemy zarabiać na swoje rachunki. Za to jest jeszcze coś. Mnóstwo lasek mówi to samo, co ty, tylko one akurat łgają. Tego z kolei ja nie pojmuję. Wstydzić się swojej pracy.
To dorzuciła Kaśka, kontynuując spojrzawszy na Anitę:
- A ta twoja znajoma z firmy to zwykła legalistka. Legalizm to nie tylko samo słuchanie się prawa, stosowanie się do niego. To jeszcze nie jest legalizm. Ważne są motywacje. Ktoś się na przykład trzyma prawa, nawet jak mu się jakieś nie podoba, bo nie chce ryzykować. Ustępuje przed siłą. Za to legalizm polega na tym, że człowiek nie ma własnego systemu wartości i pozwala prawu, aby mu je narzucało. Czyli, aby inni ludzie decydowali za niego, jaki on ma mieć gust moralny. Legalista myli centralnie uczciwość z posłuszeństwem wobec prawa, utożsamia te pojęcia. Taki defekt mentalny, może niedorozwój?
- Trudno powiedzieć, jak to zakwalifikować. Za to nasza Turbinka, choć taka niby mało doświadczona, ale strasznie spostrzegawcza życiowo. Brawo Młoda, brawo ty.
Odpowiedziała Roxy, za to przy stoliku pojawiła się Malina.
- No, cześć Grażynki. Korek był.
- Czegoś nie rozumiem.
Odparła Roxy mówiąc dalej:
- Razem wyszłyśmy z roboty. Ja wsiadłam do swojego auta, ty do swojego. Potem cię zgubiłam z oczu. Jak ty, którędy tu jechałaś? Ja już tu jestem od pół godziny.
- Normalnie, tak jak zwykle. Ale kochane jesteście bardzo. Nawet za bardzo nie wystygło. Do picia bez wiatru pod nosem.
Malina już siedziała przy stoliku pijąc za bardzo nie wystygłą kawę. Gdy odstawiła filiżankę chwyciła za rurkę i zwracając się do Mali zagaiła zaaferowanym tonem:
- Siostro, zapomniałam spytać w niedzielę, czy też nie było okazji. Mam takie drobne pytanie. Pamiętaj, że mówimy sobie wszystko. Tak? To powiedz mi, jak jest fajniej, z dupą, czy z gamoniem?
- Znaczy... O co ci chodzi?

Mala zatrzepotała powiekami swoich mangowych oczu.

- Już ty dobrze wiesz, o co mi chodzi.

- Aha, o to ci chodzi. Wiesz, nie umiem porównać. Jest po prostu inaczej. Nie chodzi o sprawy techniczne, bo to jest oczywiste, tylko o taką... No... Mentalną stronę. Empatia lepiej działa. Ja tam niewiele wiem, ale baba babę chyba lepiej czuje, niż faceta? Ale nie pytaj, co wolę, bo jedno, czy drugie ma swoje zady i walety. Poza tym to jest moja pierwsza dziewczyna. Pierwsze razy zawsze są wyjątkowe. We wszystkim tak jest.
- Ale bardzo udana chyba?
- Najlepsza.
To wtrąciła Kaśka kontynuując:
- Nie znam jej od tej tartacznej strony, ale tak w ogóle, jako człowiek Zośka jest naprawdę mega. Fajna z was para Maleczko.
- Czy my jesteśmy parą? Wiesz, nie wiem. Ja co prawda niedawno uznałam, że dopóki studiuję to nie mam czasu na żadne związki. Ale bardzo ją lubię. Po prostu sprawy niech same jakoś biegną. Jak się zrobi z tego związek, to nie będę stawiać oporu. Już od pierwszego spotkania, wtedy, co na siłce skarciła tą... Jak jej tam było? No, wyleciało mi z głowy.
- Sabena.
- No. To już wtedy Zosia zrobiła na mnie fajne wrażenie. Ta cała jej ekipa jest na poziomie, fajne dziewuchy sobie dobrała. Tylko robotę mają ryzykowną.
- A co one dokładnie robią? Bo z grubsza coś tam wiem. Ale tak bardziej detalicznie to raczej niewiele.
Spytała Roxy, wyjaśniając dalej:
- Bo ja sobie w niedzielę sporo z nimi gadałam. Ale na temat tego, z czego opłacają rachunki nie rozmawiałam. Najmniej ważne dla mnie to było.
- Sprzedają element baśniowy. Ale nie ten legalny, lecz taki mocno nielegalny. Kolokwialnie mówiąc dilują. Ale z pewnymi zasadami. Pod szkołami na pewno ich nie spotkasz.
- Diler z zasadami to straszna rzadkość.
Na co odparła Kaśka:
- Bo takie jest akurat prawo. Państwo w głównej mierze za to odpowiada. Ale te laski nie pospolitują się z taką typową uliczną dilerką. Mają klientów na wysokim poziomie. Chodzi o ten poziom formalny, toż nie mentalny bynajmniej. Bogatych kretynów na stanowisku jest mnóstwo. Za to one dostarczają im czyściutki towar, nie każdy zresztą. Głównie koka, ale żadnych trutek chemicznych już nie mają na stanie.
- Ja czasem od nich, znaczy od Zochy biorę kokę. Przed jej zniknięciem, a teraz zresztą też. Faktycznie czysta, nie chrzczona niczym. Żadnych wypełniaczy.
- Wiesz co Lalka? Na tobie to one akurat na wodę sodową nawet nie zarabiają. Przy tych drobnych ilościach, które obie z Miolką zużywacie? One głównie zarabiają na nałogowcach, nie na takich niedzielniaczkach, jak wy. Każdy przemysł narkotykowy tak działa. Ktoś kiedyś obliczył, że dziewięćdziesiąt procent alkoholu na świecie kupuje i zużywa dziesięć procent ludzi. Moim zdaniem te liczby są inne, ale zasada ta sama.
Wyjaśniła Kaśka, ale Mala weszła jej w słowo:
- Ale to się już zaczyna kończyć. Dziewczyny się powoli, stopniowo przebranżawiają. Można by rzec, że zmieniają ciemną stronę mocy na jasną stronę mocy.
Roxy spojrzała zaciekawiona:
- Znaczy co? Żenią okulistyczną kokę na legalu? Nie rozumiem.
- Nie w tym sensie. Częściowo się też legalizują, ale tylko tam, gdzie się da. Tu rzecz polega na tym, że zmieniają asortyment, narkotyki na marihuanę. Czyli coś niezdrowego na coś zdrowego. Te ilości, które ty Lalka sporadycznie przyswajasz z Miolą jeszcze się mieszczą jako zdrowe, ale większość klientów używa raczej niezbyt zdrowych ilości. Za to maryśka wiadomo. Bardzo ciężko jest sobie zrobić nią kuku. Tą medyczną półszlachetną mają na legalu, tą szlachetną mają na nielegalu. A z narkotyków faktycznie się wycofują. Wygaszają uprawianie tej gałęzi. Rzecz polega na tym, że coraz mniej czystej, porządnej koki dociera do tego kraju. Więc one nie mają czym handlować. Bo trutkami na szczury nie chcą, mają swoje zasady. To wszystko jest także skutkiem głupiej, nieodpowiedzialnej polityki narkotykowej państwa. To przez nią jest coraz więcej tych trutek na szczury na rynku.
Kaśka dodała wtedy:
- U nas w klubie stoi automat z zielskiem cebede, tym tak zwanym medycznym. Pozwoliłam im wstawić to ustrojstwo do naszego sklepu z suplami. Co prawda Ziele cebede nie ma zbyt szerokiego zastosowania jako supel sportowy, ale jeszcze jakoś się mieści.
Roxy próbowała dopytać:
- I jak to się sprzedaje? Bo klub też w tym macza dziób?
- Jasne. Ale to się dzieje dopiero od jakichś dwóch tygodni. Stryjo się zgodził, ja się zgodziłam, za to detale to już sprawa Jacusia. On prowadzi sklep, ma dużą autonomię, więc on się z Zośką rozlicza. Ja tylko monitoruję po wierzchu ten temat.
Nagle ożywiła się Anita.
- Kasiu, słuchaj. Bo ja mam nadprodukcję. Sama teraz nie używam, Borek odrobinę, porozdawałam od cholery, ale nie mam co z resztą zrobić. Nigdy nie handlowałam, zawsze tylko dawałam prezenty. To może one by mi to sprzedały? Szkoda dobrego stuffu marnować, to się jakoś tam starzeje. Kiedy Bombka będzie teraz w klubie?
- Teraz mają przerwę po gali, od poniedziałku zaczynają zasuwać, ale o której to nie wiem, kiedy będą. One mnóstwo rzeczy ćwiczą same, ja wtedy nad nimi z batem nie stoję. Mają swoje zestawy, programy, które im ustawiłam co mają robić, ale... Wiesz, co? Po prostu zadzwoń do niej. Spotkacie się, dogadacie jakoś, jestem pewna tego.
- Nie mam numeru.
- Ja mam.
Wtrąciła Roxy.
- Ale ci nie dam, bo to nieładnie, choć pewnie by się na to zgodziła. Jak stąd wyjdziemy to zadzwonię do niej, dam jej twój numer. Może tak być?
- Luz. Jasne.
- To dobrze. Teraz czas na ciebie, wiesz na co.
Odezwała się Malina:
- No. Coś obiecywałaś nam ujawnić.
- Ale co?
- Nitka, ja też wiem, że coś masz powiedzieć. Przyszłe ciotki chcą znać imię swojej przyszłej siostrzenicy. Zamieniamy się w słuch.
Dorzuciła Mala, zaś Anita uśmiechnęła się.
- Dobrze. Zacznę od drugiego. Oktawia. Dla swoich Osia, Ośka.
Reszta zebranych mruknęła aprobująco. Tylko Roxy rzuciła:
- Może Osica? No, to czekamy na pierwsze.
- Pierwsze jest oficjalne takie bardziej.
- No?
Ponagliła ją Malina.
- Ste...
- Stefa? Stefania?
- Lalka, zamknij się! Nie przerywaj.
Upomniała Malinę Ruda. Anita powtórzyła:
- Stella.
- Stella. Tiaaa... Stelka. Stelinka. Steleczka. Fajne.
Malina uśmiechnęła się i dodała jeszcze:
- Wiedźma Stella. Pasuje do czarownicy.
- Mnie się też podoba.
Stwierdziła Roxy. Mala i Kaśka tylko kiwnęły aprobująco głowami. Za to Anita westchnęła z wyraźną ulgą i oświadczyła:
- Ulżyło mi. Obawiałam się, że będziecie wybrzydzać.
- Nie, dlaczego? Bardzo ładne imię. Gwiazda. Gwiazdeczka.
- Tak, ale czy ona zostanie naszą, czy się zeskrypci, jak Pati, moja siostra? To już ona zdecyduje sama. Ja jej zmuszać nie planuję.
- Będzie czarować, na pewno. Jako ciotka Lalka na pewno będę ją do tego podpuszczać. Aha, komuś jeszcze mówimy? Na przykład Cioci Lali chyba można? Wiem, że pytała.
- Nie. Mowa była tylko o naszej piątce.
- Zaraz. A moja Mariolka? Misiek? Adaś?
- Też nie. Borek się nie zgodził. Tyle wystarczy.
- Dobrze. To ja mam teraz sprawę do naszej studentki. Maleczko, jak dzwoniłam do ciebie w niedzielę rano, to jakbym słyszała nie tylko Zosię, ale też jakiegoś chłopa. Sekret, czy nie?
- Luz. Był chłop. Jeden. Jak już wyszłyśmy z hali, to wpadł nam taki w oko. Ja go delikatnie przyuroczyłam magią, Zosia coś tam do niego zagadała i był już nasz.
- No, to fajna zabawa musiała być?
- Właśnie nie do końca. Bo typ był tak onieśmielony, speszony, że jedna z głównych męskich fantazji mu się nagle spełniła, że...
- Że był do niczego? To się zdarza nawet najlepszym.
- Aż tak źle nie było. Fujarka grała, ale grajek był czemuś taki jakiś bez polotu. Lamusowaty. Głupio było go wypraszać w środku nocy, więc mu posłałam na podłodze, uśpiłam i byłyśmy już same. Jeszcze rano Zosia go ogarnęła tak na szybko, ale mnie się już nie chciało w to wchodzić. Śniadanie poszłam do kuchni robić.
- Czyli ona wie, że czarujesz?
- Chyba nie. Tak mi się jakoś udało subtelnie działać, że się nie zorientowała za bardzo. Nie gadałyśmy też zresztą wcale na ten temat, jakoś nie było okazji, zahaczenia.
Wtedy włączyła się Kaśka wyjaśniając:
- Yakuza nie wierzy w realną magię, tu już trzeba by jej coś zademonstrować spektakularnego. Ale ja nigdy jakoś wcześniej nie kwapiłam się do tego. Prędzej czy później jednak wreszcie się pewnie zorientuje. Tylko ja bym to zostawiła rękom Tao, niech się samo jakoś zadzieje. Tak Niteczko, dobrze mówię?
Anita wzruszyła ramionami, spojrzała pytająco na Roxy, ta zaś tylko machnęłą ręką. Nie było to zbyt ważne, jak widać. Wtedy znowu odezwała się Malina zadając pytanie:
- To co teraz? Kosmetyki, czy ciuchy? Co bierzemy na warsztat?

Na co Mala rzuciła ni z gruchy, ni z pietruchy:

- A duszenie lubicie?

- Znaczy... O co ci chodzi?

- No, takie no... Wiecie, o chodzi.

Nie za bardzo, nie do końca wiedziały tak w pierwszym czytaniu, niby się domyślały, jedna bardziej, druga mniej, ale w końcu się dogadały i do końca tego spotkania było już tylko o tym...

BANKIET (2/2)

No, dobrze. Święta 8/3 i po Świętach. To teraz się cofnijmy na osi czasu nieco nazad, tak do poprzedniej niedzieli, nazajutrz po omawianych już wydarzeniach sportowych. Wtedy też miało miejsce małe, lokalne święto, za sprawą Roxy, która uznała kilka wydarzeń oraz osób wartych uczczenia.
Na samym wstępie jednak odnalazły się Mala i Bombka. Nigdzie też zresztą nie zaginęły, ich telefony wcale nie były głuche, gdy do nich zadzwoniono niedzielnego poranka. Kto to zrobił pierwszy, do kogo, tego centralnie do końca nie wiadomo, ale po kilku krótkich rozmowach w eterze wszystkich ze wszystkimi jasne było, że obie dziewczyny były w domu u Mali i całe, zdrowe, pełne pozytywnej energii właśnie zaczynały poranne ruchy. Krążyła też taka plotka, że w tle słyszano jakiś męski głos, podobno Malina tak mówiła, ale czy słyszała, czy tylko mówiła, że ktoś mówił, że słyszał, lub słyszał, że mówił, tego już nie wiedział nikt. Ale tak, czy owak, obie rzekome zaginione dowiedziały się, co dziś się kroi i że do południa dowiedzą się detali.
Jednak dla telefonu Roxy to był dopiero początek. Nadeszła pora, aby użyć go do tego, co miała zrobić jego właścicielka. Jak wiemy, jest ona kobietą biznesu, nie jakimś tam politykiem, który gdy mówi, że coś zrobi, to mówi. Skoro mówiła, że ogarnie lokal na bankiet, to tak miało być. Trzeba więc było wziąć sprawę na cycki, bardzo zresztą jędrne, prężne, dorodne, godne tego zadania. Co prawda w niedzielne poranki te cycki, nie tylko zresztą one miały inne zajęcia, z ważnym udziałem Miśka do tego jeszcze, bardzo rozbudowane zresztą, zwykle do południa, ale tym razem sprawy miały się potoczyć inaczej. Wspomniany pan został co prawda zbudzony, wypionowany, tudzież też zmotywowany do zrobienia porannej kawy, którą jak wiemy robił najlepszą, lepszą nawet niż słynne pleciugato, ale nie został potem na powrót wciągnięty do łóżka, tylko wysłany do sklepu. Miał nie wracać bez kartonu pikolo. To taki napój gazowany imitujący szampana swoim opakowaniem, bardzo niepedagogiczny wynalazek zresztą, który akurat Mala, mająca jak wiemy zerową skłonność do narkotyków bardzo lubiła. Bo ten karton to właśnie miał być dla niej prezent.
Gdy Misiek wrócił kwestię lokalu Roxy miała już ogarniętą. Jak tego dokonała? No cóż. Dzięki wielu znajomościom wśród knajpiarzy, gdyż jej firma, Latająca Miotła, była na topie providerów usług polegających na generalnym sprzątaniu wszelkich obiektów. Sporo lokali gastronomicznych stanowiło jej stałą klientelę. Gdy dodamy jeszcze moc przekonywania, jaką dysponowała Roxy, bynajmniej bez czarów, samą tylko magią mniejszą, naturalną, to nikt nie tworzył problemu z tego, że jest niedziela rano, zaś czasu na wykonanie zamówienia niezbyt wiele.
Była godzina jedenasta, gdy Ruda oświadczyła swojemu chłopu:
- Kochanie, sytuacja jest wyjątkowa, więc mamy tylko godzinę do dyspozycji. Bo potem kobieta twojego życia będzie się laszczyć oraz rytualnie lamentować, że nie ma co na siebie włożyć. No, co się tak gapisz gamoniu? Twoja laleczka czeka na ciebie.
Misiek nic nie odpowiedział, bo jakoś nieręcznie mu było gadać do pupy, którą Roxy nagle doń wypięła. Poza tym ów obiekt ma lepsze zastosowania, niż gadanie do niego, zwłaszcza tak perfekcyjny, jak zadek Rudej. Zaś nam niezręcznie jest się gapić na to, co się potem działo przez tą najbliższą godzinę. Aczkolwiek być może niejedne lub niejedni mogliby się czegoś nauczyć.
Przed godziną piętnastą faktycznie wszystko gotowe. To był dość miły lokalik na przemieściach miasta. Miał dwie sale, z których jedną dość często rezerwowano na różne prywatne ewenty. Jako że knajpa zlokalizowana jest niedaleko cmentarza, to są to głównie stypy, ale Roxy, jak większość czarownic, nie jest przesądna, więc nie rzutowało jej to. Teraz właśnie przechadzając się po sytuacji kiwała aprobująco głową.
- Doskonale, panie Remigiuszu, doskonale. Tak właśnie miało być.
Szpakowaty mężczyzna był cały w skowronkach słysząc te pochwały, jednocześnie też widać było, że nie umie oderwać wzroku od dekoltu wiedźmy, której kreację buractwo nazwałoby cyckami na wierzchu. Ale dla Rudej nie stanowiło to zagadnienia, nie było w niej nawet krztyny obłudy histerycznych paniusiek, dla których podziw dla kobiecej urody to przedmiotowe kobiet traktowanie. Tą jej urodę potwierdziła za chwilę wchodząca na salę wraz Borkiem u boku Anita:
- Ja pierdolę, Wiewióra, wyglądasz jak bilion dirhamów! No, no, fajnie to wszystko zorganizowałaś. Tak, szwedzki stół to najlepsza koncepcja na taką imprezę.
- To nie ja, to pan Remigiusz. Ja tylko dałam kilka wskazówek.
Pan Remigiusz ukłonił się mówiąc:
- Tylko kobiety z klasą potrafią to docenić.
Zaś pod wymownym spojrzeniem Roxy dodał:
- To ja wracam do pracy, jakby coś, to... Wiadomo.
Szybko się ulotnił, zaś Nita spytała:
- Czy mogę zachować się bez klasy? Bo jestem bez obiadu, a mi się nie chce czekać, aż reszta się zejdzie. Głodna jestem i chuj.
- Siostro, napierdalaj. Oczami się nie je. Zresztą w dupę ci nie pójdzie, tylko w moją przyszłą siostrzenicę. Mówisz, że jak ma jej być? Balbina? Czy Barbarianna?
- Gryzoń, nie podpuszczaj mnie. Dopiero po sabacie powiem. Ja wiem, jak to pójdzie. Teraz się wygadam tobie, ty Malinie, Malina Mali i Kaśce, a potem...
- No, nie! Kto jak kto, ale Kaśka umie trzymać pizdę na kłódkę.
- Dobrze. Już. Cicho być. Powiem, ale w czwartek w Pleciudze. Stamtąd już dalej nigdzie nie przecieknie. Słodziaczku, może tak być? Zmienimy trochę ustalenia?
Borek wzruszył tylko ramionami ze zrezygnowaną miną znaczącą:
- A czy ja mam jakiś wybór?
Po czym odszedł na bok na spotkanie Maliny i Mariolki. Anita siadła przy stole, sięgnęła po talerzyk i po pierwszy z brzegu półmisek. Za to na salę weszły Neonówki, tylko trzy, bez Yakuzy. Powoli, jakby nieśmiało, ale gdy Roxy rzuciła się do nich obściskując jedną po drugiej, to całe napięcie prysło, zaś salę wypełnił wszechogarniający babski trajkot. Między innymi padło:
- Macie te swoje pucharki z turnieju? To na stół z nimi, niech świat patrzy i podziwia przyszłe mistrzynie. Spokojnie, do zwrotu, nie zginą tu przecież, złomiarzy nie ma.
Choć Roxy od początku przejawiała niezły nastrój, to te trzy dziewczyny, ich obecność jakoś dziwnie na nią działały, że nabrała wręcz szampańskiego humoru. Odciągnęła je szybko na bok, po czym cała czwórka jakby zapomniała reszty świata. Tak że więc żadna z nich, zajęta rozmową nie zauważyła wejścia Magdy Maczugi i Mirka Orskiego. Oni zresztą też nie zauważyli, że już weszli do środka, tak byli oboje pochłonięci dyskusją robiącą wrażenie związkowej sprzeczki. Gdy podeszli do stołu Mirek chwycił za jakąś szklankę, nalał sobie jakiegoś soku z najbliższego dzbanka, po czym wychylił duszkiem. Na ten widok siedząca obok Anita otarła wysmarowane sosem usta, przełknęła ich zawartość, po czym spytała lekko zjadliwie:
- Co? Czegoś było za dużo na after party wczoraj?
Magda spojrzała na nią bez słowa, na Mirka wcale, po czym odeszła na bok, akurat w chwili, gdy na salę wkraczała Kaśka, za nią zaś Adaśko niosący jakiś karton pod pachą. Zaś Nita podsunęła Orskiemu krzesło i spytała:
- Dlaczego z tobą zawsze muszą być jakieś kłopoty? Chcesz znowu patelnią po tym swoim głupim łbie? Niech zgadnę. Za dużo wypiłeś po gali i pewnie jeszcze dmuchnąłeś jakąś ringdupę na boku?
Westchnęła ostentacyjnie i sięgnęła do torebki.
- Nie powinnam tego robić, ale masz. No, do dna!
Podała mu niewielki flakonik. Wypił bez słowa i spytał:
- Co to było? Magiczne antyalko?
- Akurat nie. Antyalko też mam na składzie, ale nie noszę ze sobą, bo niby po co? Ale po tym też się trochę lepiej poczujesz. 
Po czym dodała:
- Jedna fajna dupa już cię kopnęła, to dalej szukasz guza? Nie znam Magdy za dobrze, ale też jest w porządku tak na moje oko. To po chuj sobie to wszystko robisz? A teraz spierdalaj, apetyt mi psujesz, a mnie się nie wolno stresować. Sałatki by było szkoda.
Po tej perorze Anita wróciła do konsumpcji, zaś Mirek z miną zbitego psa wstał i pożeglował gdzieś w głąb sali. Na sali zaś pojawiły się nowe twarze: trener asystent Kaśki podczas walk oraz cutman klubowy. Bardzo ponoć fajni z nich ludzie, ale postacie marginalne dla tej opowiastki, więc darujemy sobie ich dane identyfikacyjne. Zaś po jakimś czasie przybyły wreszcie może nie tyle główne celebrytki dnia, ale przez niektórych domyślnie za takie uznane. Mala jak zwykle radośnie śmiejąca się całą sobą plus Zosia Yakuza również uśmiechnięta, ale przy Turbi robiło to raczej wrażenie półgębka. Trzymały się za ręce, rozdzieliły je dopiero powitalne uściski obecnych. Gdy do Bombki podeszła Roxy zlustrowała ją bardzo dokładnie:
- Hej, młoda wojowniczko, ja skądś znam tą kieckę.
- Bo nie spałam w domu, więc Mala mi coś tam znalazła.
- Kiedyś to był mój łach, potem dałam jej, ale na tobie chyba leży najlepiej. Lalka! Podejdź proszę do nas. Ja ci się to podoba?
Przywołana Malina zmarszczyła nosek i oświadczyła poważnie:
- No! Taką dupcię tylko lizać.
Po czym odeszła i tak się działa cała impreza. Ludzie tasowali się między sobą, przeważnie na szybkie small talksy, na dłuższe pogaduchy dopiero nadchodził czas, zaś Bombka podeszła wtedy do Mali mówiąc:
- Chodź. Teraz. Tam jest.
- No, to już.
Obie więc podbiły do Kaśki, zajętej chwilowo udkiem wędzonego kurczaka. Spojrzała na nie z uśmiechem, odłożyła ogryzioną kostkę na talerzyk i sięgając po serwetkę spytała:
- No, co tam harcerki? Jak się bawicie?
Jedna spojrzała na drugą, wreszcie Mala zagaiła:
- Bo wiesz Kasiu. Wczoraj to tak dziwnie jakoś wyszło, że...
Maczeta otarłszy palce i usta przerwała jej:
- Niby co dziwnie wyszło?
Wtedy odezwała się Bombka:
- No, że my chciałyśmy z tobą, no, tego...
Nie dokończyła. Za to Kaśka robiąc zdziwioną minę spytała:
- Hej, Grażynki, czy was nie pojebało? Wszystko poszło jak należy, ja się świetnie w tym czułam. Jak każda normalna kobieta, gdy jest pożądana.
- Ale przez kobietę?
- I kto to mówi? Dupa, która niedawno co waliła się z drugą dupą, tak? Zośka, nie rozczarowuj mnie. Chłopy mają ze sobą taki problem, to ja akurat wiem. Ale my nie jesteśmy chłopy, więc nam to koło pizdy lata, że tak się wyrażę oldskulowo, jak się na naszej dzielni gada. Zaś co do mnie centralnie, to powiem tak.
Tu Kaśka napierw odłożyła na talerzyk zużytą serwetkę.
- Strasznie was lubię, ale dopóki się rąbię z tą górą mięcha, która tam stoi, tam co widzicie, bardzo dobry człowiek zresztą, to ja wam mogę tylko tyle.
Mówiąc to wskazała na Adaśka po drugiej stronie sali, po czym szybko ucałowała w usta jedną, potem drugą. Po czym dodała:
- Macie zresztą siebie i tylu chłopów dookoła na dodatek, ile tylko chcecie, że moja piczka wam do szczęścia nie jest potrzebna.
- To co Kasiu, wczoraj nie było sprawy?
Spytała Zosia, na co usłyszała:
- Być było, ale problemu nie ma. Pyszny jest ten wędzony kurczak.
Mówiąc to Kaśka sięgnęła po półmisek ze stołu i podsunęła go dziewczynom częstującym ruchem. Zaś już po chwili okazało się, że obie podzielają jej opinię.
Zaś w międzyczasie Roxy spytała wspomnianego Adaśka:
- Co przyniosłeś w tym pudle?
- Dla Mali. Taki drobiazg. Kasia mówiła, że to dobry pomysł.
- Chyba wiem co. Już jedno stoi tu ode mnie pod stołem.
- Mala podobno tego pochłania mnóstwo.
- Strasznie to jest niezdrowe, ma od cholery cukru. Ale przy jej ruchliwości ona ten cukier spala błyskawicznie. Figurę wciąż ma bez zarzutu. Ty, Daśku, a tak a propos. Misiek mi mówił, że już nie pijesz piwa. Tak?
Tu trzeba przypomnieć, że Adaśko jest mutantem, jego organizm nie metabolizuje narkotyku zawartego w piwie. Tym samym jest jednym z nielicznych ludzi, którzy mogą uczciwie przyznać, że piją piwo, czy też inne trunki tylko dla smaku. Bo jak wiemy, większość tak deklarujących po prostu łże. Zaś Dasiek naprawdę nie zna uczucia rauszu po alkoholu, o uchlaniu się już nie wspominając.
- Właściwie nie. Czasem tak tylko, sporadycznie.
- To przy czym teraz robicie te wasze męskie posiadówy?
- Znaczy kto?
- No, ty, Borek, mój Misiek.
- Nie tylko męskie, bo Miolka też z nami lubi pobajerzyć.
- Tak, ale wiesz, o co mi chodzi. My mamy te nasze czary mary, wy się wtedy za to spotykacie na wasze pogaduchy o dupach, piłce, czy polityce. To teraz już bez piwa?
- No. To się zaczęło od Borka od Nowego Roku, że zero i już. To my z Miśkiem tak solidarnościowo, żeby go nie drażnić. Tylko kawka, herbatka, blancik, polkakola i takie tam inne.
- Ale jak to może drażnić Borka, skoro nie jest uzależniony, nigdy nie był zresztą. Nie bardzo teraz rozumiem sensu tej akcji. 
- Powiedzmy, że profilaktycznie tak. Niedługo go czeka więcej stresów, ma zostać tatą przecież. To jest bardzo odporny chłop, ale wiesz, nowe doświadczenie. Nikt siebie nie zna wtedy, jak się będzie zachowywać. Poza tym jest jeszcze coś. Piwo to nie tylko sam narkotyk, bo większość piwa jest przyprawiana chmielem, za to chmiel ma lupulinę.
- To akurat wiem. To nie narkotyk, tylko takie semi, coś jak marycha, kawa, czy kava kava. Ale do czego zmierzasz? Ta lupulina działa na ciebie?
- Tak, jak na innych. Więc powinnaś wiedzieć, że obniża libido. Innymi słowy, tak między nami, to odkąd przestałem pochłaniać galony piwa, to jeszcze bardziej mi się ruchać chce. Kaśka nic ci nie mówiła? Przecież wy sobie wszystko opowiadacie.
- To prawda, my sobie dużo rzeczy mówimy, ale Kasia jest akurat bardzo dyskretna. Może Malinie mówi coś więcej, ale przy mnie, czy Nitce cipę trzyma na kłódkę. Chodź na zewnątrz, zabakamy.
Tu należy nadmienić, że cała impreza była beznarkotykowa, Roxy bowiem żadnego alkoholu nie zamawiała. Była też bezdymna, ale w tym gronie akurat nikt nie palił papierosów. Za to normalną rzeczą było Zioło, choć inne względy wymuszały pewną dyskrecję. Też zresztą było bezdymnie, bo kto go używał, to tylko za pomocą wapka. Zaś wapki ziołowe są dość podobne do nikotynowych, więc personel knajpy pojęcia nie miał, co się tak naprawdę dzieje.
Już później Roxy ucięła sobie pogaduchy z Anitą. Czy raczej obgadywanki, bo obserwowały Malę i Magdę, które usiadły sobie na boku poważnie coś omawiając.
- Chyba fajnie się dogadują.
- Tak. Poprzednia mirkowa z obecną mirkową.
- Szalenie interesujące. A wiesz, ja go dziś opierdoliłam. 
- Chyba wiem, za co.
- Ale ja nie pamiętam, żeby Mala się skarżyła na jego pochlewanie po pracy. Może po prostu nie wiedziała? Bo poza tym to on generalnie jest niepijący.
- Mala nigdy się na nic nie skarży. A co do pracy, wyjazdów na te jego gale walk to o ringowych panienkach akurat wiedziała. Wiedziała to od nich samych, bo kilka poznała, jak pojechała kiedyś z Kaśką na taką galę. Tolerowała to do czasu, gdy przegiął z tą w klubie, jej podwładną zresztą. To o narkotykach też jej musiały powiedzieć.
- Czyli Mireczek teraz testuje granice tolerancji tej drugiej.
- Za to ta druga ma konsultantkę.

- Do tego życzliwą i przyjazną, bo Mala mimo słabego finału uważa ich związek za udany i zawsze mówi o Mirku dobrze.

- Czy ona w ogóle o kimś mówi źle?

- O swojej mamuśce?

- O Pamali to ona niewiele mówi, najchętniej nic.

Z kolei w innym kącie sali siedział obgadywany pan Orski oraz właśnie Adaśko, według słów Kaśki dobry człowiek. Trudno orzec co omawiali, ale trochę wyglądało to na knucie. Czy coś uknuli lub wyknuli, tego nie wiadomo, ale może się jeszcze okaże. Jako że Kaśka rzadko kłamie, a jeśli już, to nigdy dla funu, to raczej nic podłego się nie powinno zadziać po tym ich knuciu. Co najwyżej jakieś inne opowiadanie kiedyś tam.
Tak się toczyły różne pogaduchy bankietowe, których nie sposób przytoczyć wszystkich, choć pewnie wszystkie były jakoś tam ciekawe. Dla formalności wspomnijmy tylko, że pod sam koniec pojawił się sam imć Stryjo plus imcinia Stryjna, zawodowo księgowa Oktagonu. Zapraszała go tak Roxy, jak też Kaśka, choć mocno za późno, miał już swoje plany, więc obiecał tylko, że zajrzy. Zajrzał, bo to też słowny jegomość. Gdy wszedł rozejrzał się po sali, kiwnął na Adaśka, po czym wręczył mu kluczyki ze słowami:
- Mam w wozie prezent dla naszej studentki. Byłbyś tak dobry przynieść go nam tu? Takie kartonowe pudło na tylnym siedzeniu.
Zaś gdy posłaniec wrócił Anita nagle parsknęła śmiechem.
- Co jest mamucho? Znaczy przyszła mamucho.
Spytała Roxy, na co usłyszała:
- Bo razem cztery.
- Jak to cztery?
- Pierwsze pudło od ciebie, drugie od Kaśki, trzecie teraz od szefa szefów, a czwarte jest od nas, tyle tylko, że Borkowi nie chciało się tego z wozu tachać.
W tym momencie odezwała się Malina:
- Ej, bratowa, jesteś tego pewna?
- Czego?
- No, że cztery. Miola powiedz jej.
Więc Mariolka powiedziała:
- Bo zaistniała taka sytuacja, że nam się też nie chciało tachać.
Za to najzabawniej już zareagowała sama obdarowana. Najpierw zaczęła głośno myśleć, jak ona to zawiezie motorem do domu. Czy kosz to pomieści. W pewnym zaś momencie ktoś zażartował:
- Może stragan założysz przy cmentarzu?
Jej riposta była bardzo rzeczowa:
- Co? Sprzedać? Nigdy. Przecież to moje.
Zaś już wracając do domu Roxy oświadczyła Miśkowi:
- Wiesz, bardzo fajne są te kaśkowe aniołki bojowe. 
- W sumie głównie o to ci chodziło, żeby je poznać.
- No.
KONIEC DRUGIEJ CZĘŚCI
A TRZECIEJ NIE BĘDZIE, BO NIE MIAŁO BYĆ